ี๋ส่งมีดทำครัวลายหัวมังกรที่ดูเก่าแก่แต่แฝงด้วยความน่าเกรงขามให้ผม เห็นได้ชัดว่ามีดเล่มนี้มีความสำคัญกับลุงอวี๋มาก
ผมลองจับดู พบว่ามีดทั้งหนักและคมกริบ และยังมีความเย็นแผ่ซ่านออกมาจนรู้สึกได้ แค่สามร้อยหยวน แต่ลุงอวี๋ช่วยผมถึงขั้นนี้ ผมรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเขาอย่างมาก
ผมมองหน้าลุงอวี๋ แล้วก้มลงมองมีดหัวมังกรในมือ ก่อนพูดด้วยความจริงใจ
“ลุงอวี๋ ไม่ว่าคืนนี้จะจบลงยังไง ผมจะจำบุญคุณของลุงไว้ตลอดชีวิต”
พูดจบ ผมก้มตัวลงทำความเคารพลุงอวี๋เก้าสิบองศา
แต่ลุงอวี๋เพียงยิ้ม และพูดว่า “ไม่ต้องถึงขนาดนั้น ลุงช่วยนายเพราะเรามีวาสนาต่อกัน และลุงก็อยากสั่งสมบุญกุศลให้ตัวเองด้วย
“ตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว รีบไปเถอะ!”
ผมพยักหน้ารับ “ลุงอวี๋ งั้นผมไปก่อนนะครับ หลังจากเรื่องนี้จบลง ผมจะตอบแทนบุญคุณลุงอย่างแน่นอน”
ลุงอวี๋ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่โบกมือให้
ผมเก็บมีดหัวมังกรเหน็บไว้ที่เอว แบกตะกร้าใส่อาหารขึ้นหลัง หิ้วโต๊ะพับใบเล็ก แล้วออกจากบ้านไปทันที…
