ีก็รู้จักความอ่อนโยนและความเย็นชาด้วยเหมือนกัน
“อย่าดูถูกลุงว่าเป็นแค่คนขายหมึกย่างนะ ความจริงแล้วลุงเคยเป็น ‘พ่อครัวคนตาย’ มาก่อน”
“พ่อครัวคนตาย?” ผมมองหน้าลุงอวี๋ด้วยความแปลกใจ
พ่อครัวธรรมดาน่ะ ผมรู้จัก แต่ ‘พ่อครัวคนตาย’ นี่สิ เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
ลุงอวี๋เห็นสีหน้าสงสัยของผมก็ยิ้มก่อนจะอธิบายว่า “พวกที่ทำอาหารให้คนกินเรียกว่าพ่อครัวธรรมดา หรือ ‘พ่อครัวคนเป็น’ เหมือนพวกเชฟในร้านอาหารทั่วไป แต่ลุงนี่สิ เป็นพวกที่ทำอาหารให้คนตาย เลยเรียกว่า ‘พ่อครัวคนตาย’ “
ผมเองไม่เคยได้ยินหรือเจออาชีพแบบนี้มาก่อน แต่เมื่อคิดว่ามีการแบ่งระหว่าง ‘คนเป็น’ กับ ‘คนตาย’ แบบนี้ ก็คงมีความแตกต่างหรือเงื่อนไขบางอย่างที่สำคัญ
มันอาจจะเหมือนการผ่าตัดทั่วไปกับการชำแหละศพ ความต่างคืออันหนึ่งช่วยชีวิต อีกอันใช้กับความตาย
ผมไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะอยากฟังสิ่งที่ลุงเล่าต่อไป ลุงอวี๋เริ่มอธิบายให้ผมฟังเกี่ยวกับความสามารถของเขา และวิธีที่เขาจะช่วยผมในคืนนี้
เขาเล่าว่า ‘พ่อครัวคนตาย’ นั้นแตกต่างจาก ‘พ่อครัวคนเป็น’
พ่อครัวคนเป็นทำอาหารให้คนกิน ต้องคำนึงถึง ‘สี กลิ่น และรสชาติที่ครบถ้วน’ เพื่อทำให้คนกินมีความสุข
แต่
