องกับเหรียญในมือผม ผมหยิบเหรียญนั้นขึ้นมาดู สังเกตเห็นว่ามันมีสีดำคล้ำยิ่งกว่าเมื่อวาน และไม่ว่าจะถูอย่างไรก็ลบรอยคล้ำนี้ออกไปไม่ได้ ผมนึกถึงคำพูดของลุงขายหมึกเมื่อคืน เขาเรียกเหรียญนี้ว่า ‘เหรียญนำวิญญาณ’
ผมลองค้นข้อมูลเกี่ยวกับ ‘เหรียญนำวิญญาณ’ ในอินเทอร์เน็ตดู กลับไม่พบคำอธิบายอะไรเกี่ยวกับมันเลย แต่แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่ามันคงไม่ใช่ของดีแน่ๆ ถ้ารอจนกว่าเหรียญนี้เปลี่ยนเป็นสีดำสนิททั้งหมด บางทีผมอาจต้องเสียชีวิต...
ในขณะที่คิดเรื่องนี้ ผมเริ่มรู้สึกง่วงจนต้านไม่ไหว ไม่นานนักผมก็เผลอหลับไป
กระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกดังปลุกผมให้ตื่นขึ้นมา เวลาตอนนั้นคือบ่ายสามโมงครึ่ง พ่อค้าแม่ค้าบนถนนสายตะวันตกจะเริ่มตั้งแผงขายตอนสี่โมงเย็น ผมต้องรีบออกไปทันทีเพื่อไปถึงให้ทันเวลา
ก่อนออกจากห้อง ผมหันไปมองรอยช้ำบนร่างกายอีกครั้ง พื้นที่ของรอยช้ำขยายใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อเช้า และเมื่อถอดเสื้อออกดูเต็มๆ ภาพที่เห็นก็น่าตกใจอย่างมาก รอบๆ ลำคอของผมปรากฏรอยช้ำเล็กๆ มากมาย มันไม่ได้รู้สึกเจ็บหรือคัน แต่บอกได้เลยว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติ
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ตื่นตระหนกจนเกินไป ผมกำ
