เครือปนความกลัวว่า
“ศะ…ศาลา ฉันยกให้แกก็แล้วกัน…”
พูดจบ เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป รีบหมุนตัวแล้ววิ่งออกไปทันที
ท่าทางการวิ่งของเขาดูแปลกประหลาด เขย่งปลายเท้าอย่างผิดธรรมชาติ แถมยังวิ่งโซเซ ไม่นานนักร่างของเขาก็หายลับไปในคืนฝนตก
ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ผมตื่นตัวและระมัดระวังมากขึ้น ชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้กลัวผม แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาหวาดกลัวนั้นคือบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างหลังผม…