ภายนอกมีเพียงแผลถลอกเล็กน้อยที่แขนและต้นขา พร้อมอาการบวมแดง ไม่มีบาดแผลร้ายแรงอื่นๆ
ทั้งที่ชนกับราวกั้นจนพัง คนกับมอเตอร์ไซค์กระเด็นไปไกลถึงเจ็ดแปดเมตร แต่กลับมีแค่แผลถลอกเท่านั้น เรียกได้ว่า ‘โชคดีแบบเหลือเชื่อ’
แต่สิ่งที่ทำให้ผมสะดุดใจคือ อุณหภูมิร่างกายของเขาเย็นผิดปกติ
ขณะที่ผมกำลังจะตรวจเช็กเพิ่มเติม เขายกมือขึ้นห้าม
“พี่ชาย ยังไงก็ลองไปตรวจที่โรงพยาบาลดูอีกทีเถอะครับ จะได้สบายใจ”
ผมแนะนำด้วยความจริงใจ
ถึงผมจะเรียนแพทย์ แต่ก็ยังเป็นแค่นักศึกษา เลยไม่สามารถรับรองได้เต็มที่ว่าเขาไม่มีอาการบาดเจ็บภายใน
ผมช่วยพยุงเขาขึ้นมา หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ดูเหมือนจะเริ่มตั้งตัวได้
เขายิ้มบางๆ ให้ผม แล้วพูดว่า “ไม่ต้องครับ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว แต่คุณเป็นคนเดียวที่ช่วยพยุงผมขึ้นมา คุณเป็นคนดี ขอบคุณมาก!”
คำพูดนั้นฟังดูแปลกๆ เพราะนอกจากผมแล้ว รอบข้างก็ไม่มีใครอีก
แต่ผมก็ยิ้มตอบไป พร้อมช่วยเขาพยุงรถมอเตอร์ไซค์ที่ล้อหน้าบิดเบี้ยวขึ้นมา
“ไม่เป็นไรครับพี่ชาย ต่อไปขับช้าๆ หน่อยนะ ความปลอดภัยสำคัญที่สุด”
ชายส่งอาหารไม่ได้ตอบอะไร เพียงยิ้มบางๆ ให้ผมก่อนจะพยักหน้า
หลังจากที่เขาขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้ว แทนที่จะจากไป เขา
