งกลับมาก็น่าจะประมาณหกโมงเย็น
เขายังพูดอยู่เลยว่าได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเขาที่สะพานเสี่ยวไป๋ ซึ่งสะพานนั้นอยู่ข้างทะเลสาบชุ่ยหลิ่ว
เป็นไปได้สูงว่า…นั่นคือช่วงเวลาที่เขาเสียชีวิต
แล้วเมื่อคืน…คนที่บอกว่าหนาวจนต้องยืมผ้าห่ม และยังมานั่งหายใจใกล้ๆ เตียงผม…จางเฉียง…นั่นมันผี!
ในวินาทีนั้นเอง ทุกอย่างก็ชัดเจนขึ้นในหัวของผม
เขาตายแล้ว แต่กลับมาอีกครั้ง…และที่แย่ที่สุด เขายังเอาเหรียญนั้นมาให้ผมอีก!
มันเหมือนมีใครเอาน้ำเย็นสาดลงมาทั้งตัว ทำให้ผมรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า
แล้วผมจะอยู่ในห้องพักนี้ต่อไปได้ยังไง
ผมหันหลังเตรียมจะวิ่งออกจากห้องทันทีด้วยความตื่นตระหนก แต่พอถึงหน้าประตู สติที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยก็รั้งผมไว้
ผมหันกลับไปมองเหรียญที่อยู่บนโต๊ะอีกครั้ง
การตายของจางเฉียง…ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นอุบัติเหตุ
ตอนที่เขากลับมาเมื่อวาน เขาถือเหรียญนี้มา
ตอนนี้เหรียญนั้นก็ถูกวางไว้บนโต๊ะของผม แถมยังอยู่บนช็อกโกแลตที่เขากินไปแล้ว
หรือว่านี่คือ…เขาจ่ายเหรียญหนึ่งหยวนเพื่อซื้อช็อกโกแลตจากผม?
ถ้าผมหนีไปโดยไม่จัดการกับเหรียญนี้ บางที…ผมอาจจะเจอเรื่องเลวร้ายเหมือนจางเฉียงก็ได้
ผมไม่อยากเสี่ยง
