กับเรื่องนี้
แม้จะกลัวจนใจสั่น แต่ผมก็ไม่ได้ปล่อยให้ความกลัวครอบงำจนไม่สามารถคิดอะไรได้
ผมรีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะ และหยิบเหรียญนั้นขึ้นมา
ถ้านับจากช่วงเวลาที่จางเฉียงมาขอช็อกโกแลตจากผม เหรียญนี้มาอยู่ในมือผมยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง เพราะฉะนั้นผมต้องกำจัดมันภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้
ถ้าทำได้ เรื่องนี้ก็คงจะไม่เกี่ยวข้องกับผมอีกต่อไป…เหมือนกับตอนที่เสี่ยวอวี่ให้เหรียญกับผม แล้วบอกให้ใช้มันให้หมดภายในหนึ่งวัน
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เหรียญนี้ต้องไม่อยู่กับผมอีกต่อไป
เพื่อนนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาต่างมองผมด้วยสายตาแปลกๆ
แต่ผมไม่ได้สนใจพวกเขา เพราะไม่มีใครหรอกที่จะเชื่อในสิ่งที่ผมเผชิญ สิ่งที่ผมเห็น คนเดียวที่จะช่วยตัวเองได้ก็คือผมเท่านั้น
พอผมลงมาถึงด้านล่างของตึก ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัว
ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยกำลังอาบไล้ไปด้วยแสงสีส้มแดงของพระอาทิตย์ตกดิน
นักศึกษาที่เดินผ่านไปมา บ้างก็พูดคุย บ้างก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคั้นในใจอย่างหนัก
เหลือเวลาเพียงแปดนาที ก่อนจะถึงหกโมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาที่จางเฉียงเสียชีวิตเมื่อวาน
ถ้าผมสามารถใช้เหรียญนี้ให้หมดภายในแปดนาที ทุกอย่างก็คงจ
