เย่มู่เหยียนมองเขานั่งลงและค่อย ๆ รินชาให้ เธอกังวลว่าตัวเองจะทำแก้วชาหล่นลงพื้น
“วันนั้น…..”
“ประธานจิ่งคะ!” เย่มู่เหยียนตัดบทเขา “คุณวางใจได้ ฉันจะไม่ไปยุ่งวุ่นวาย คุณถือว่าไม่ได้เกิดเรื่องในคืนนั้นขึ้น! ถึงจะเป็นครั้งแรกของฉัน และฉันก็เป็นนักแสดงในวงการบันเทิง สำ ำหรับฉันชื่อเสียงสำคัญมาก ฉันไม่มีทางเอาอนาคตของตัวเองมาล้อเล่น”
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้รู้สึกดีใจ แต่ทว่ากลับเย็นชายิ่งขึ้น
นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องไปที่เธอ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง “เธอหมายความว่าพวกเรามีอะไรกันจริง ๆ งั้นเหรอ?”
“ประธานจิ่งคะ คนที่เสียเปรียบและเป็นทุกข์คือฉัน ไม่ใช่ทุกคนที่อยากจะมีความสัมพันธ์กับคุณ ถ้าหากไม่มีเรื่องอื่น ฉันขอตัวก่อน!” เย่มู่เหยียนหยิบกระเป๋าและลุกขึ้น
“ฉันบอกให้เธอไปแล้วหรือไง?” น้ำเสียงที่เยือกเย็นดังขึ้นราวกับมนตร์ของปีศาจจากขุมนรก เธอหยุดนิ่งไปทันที
