เธอค่อย ๆ หมุนตัวกลับมามองเขาพลางยิ้มเล็กน้อย “ประธานจิ่งคะ คือว่าฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังสงสัยหรือสับสนอะไรอยู่? หรือว่าตอนที่คุณฟื้นขึ้นมาต้องการให้ฉันเล่าฉากนั้นซ้ำงั้น เหรอ? ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้สนุกขนาดนั้น ตอนบ่ายฉันมีถ่ายงานที่เมืองเฟยเฮิงและฉันก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานแต่งงานของคุณแน่นอน รวมถึงไม่ต้องการความช่วยเหลือในด้านทรัพย์สิน ใด ๆ จากคุณด้วย หวังว่าต่อจากนี้พวกเราจะไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ แบบนี้อีก”
คำพูดของเธอราวกับว่าไม่ได้เข้าไปในหูของจิ่งเป่ยเฉินเลยสักนิด เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้เธอพลางมองหน้าเธออย่างเย็นชา “พวกเราไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรทั้งนั้น!”
เย่มู่เหยียนถอยหลังไปสองก้าว เธอมองเขาที่มีท่าทางเย็นชาด้วยอาการแข็งทื่อปนตกใจ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง
เธอมองสายตาที่ลุ่มลึกของเขา ก่อนจะค่อย ๆ พูดขึ้นอย่างช้า ๆ “จะมีความสัมพันธ์กันหรือไม่ ประธานจิ่งคุณไม่รู้เรื่องเลยงั้นเหรอ?”
แม้เขาจะจำอะไรไม่ได้เลย แต่ว่ารอยจูบบนร่างกายของเขาที่เยอะแบบนั้น บนเตียงที่มีคราบเลือดอีก ตอนที่ตื่นขึ้นมาเห็นสภาพแบบนั้น ยังคิดว่าพวกเราไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นอีกเหร รอ?
