จิ่งเป่ยเฉินกระตุกริมฝีปากขึ้นอย่างเย็นชา ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่ดูแคลนเล็กน้อย “เธออาจจะไม่รู้ว่าฉันตอบสนองเพียงแค่ภรรยาของฉันคนเดียวเท่านั้น จะทำเรื่องแบบนั้นกับเธอได้ ยังไง”
“ฉันขอพูดอีกครั้ง จะทำหรือไม่นั้น ประธานจิ่งเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ถือว่าฉันซวยเองที่วันนั้นไปดื่มกับเพื่อนแล้วเจอคุณที่หน้าประตูทางเข้าบาร์ แล้วยังมาสะดุดล้มทับฉัน ฉันไ ไม่มีทางเลือกอื่นเลยต้องส่งคุณเข้าโรงแรม แล้วคุณ…” เธอคร่ำครวญพลางร้องไห้น้ำตาไหลมาจากหางตาอย่างช้า ๆ “ฉันเป็นคนที่จิตใจดี แต่ว่ากลับโดนคุณเอาของล้ำค่าของฉันไป!”
สีหน้าของจิ่งเป่ยเฉินนั้นยิ่งดูแย่ลง เขายืนนิ่งอย่างเย็นชา บรรยากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยความมืดมน
พูดตามตรงว่าเขาได้เอาสิ่งที่ประเสริฐที่สุดของเธอไป แต่เขากลับไม่เชื่อสักคำ
“เธอต้องการอะไร? ราชินีในวงการบันเทิง? จะเอารางวัลอะไร? ไม่ว่าจะในประเทศหรือต่างประเทศก็ได้ทั้งนั้น ทางที่ดีคืออย่าพูดไร้สาระ” ครั้งก่อนที่อันหยาพั่นก่อเรื่องขึ้น โหรวโห หรวอาจจะยังมีความกลัวอยู่ แต่ตอนนี้ถ้าเกิดสถานการณ์บ้า ๆ อะไรขึ้นอีกละก็
