“พี่โหรวโหรว พี่ไม่ได้โกรธฉันหรอกใช่ไหม? ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ นะ เมื่อก่อนไม่รู้ว่าอันอีหานจะเป็นพี่! พูดจาไม่เหมาะสมไปตั้งมาก พี่ชายของฉันเองก็สั่งสอนฉันไปเหมือนกัน แล้วยังส่งฉันไปต่างประเทศอีกต่างหาก แต่ช่วงนี้ฉันกลับมาแล้ว” ถังซือเถียนย่อตัวลงขอโทษ “พี่โหรวโหรวเป็นพี่ใหญ่ ฉันจะละเลยไม่ได้ ยกโทษให้ฉันนะคะ! ฉันเห็นว่าสร้อยเส้นนี้สวยดี ดูเหมาะกับพี่มากเลย”
สายตาของอันโหรวมองไปยังกล่องสร้อยที่อยู่ในมือของเธอ ความจริงแล้วเป็นตัวเธอเองที่ออกแบบ เพราะงั้นเลยไม่ได้รู้สึกอะไรมากกับของชิ้นนี้
เธอจริงใจก็เพียงพอแล้ว ส่วนสร้อยเส้นนี้ไม่เป็นไรจริง ๆ
ปกตินิทรรศการขนาดใหญ่นั้นจะคึกคักอยู่ตลอด พนักงานเสิร์ฟเดินผ่านมาถังซือเถียนจึงหยิบแก้วน้ำผลไม้มาสองแก้ว และหนึ่งในนั้นก็ส่งให้กับอันโหรว “พี่โหรวโหรว ถ้าพี่ไม่เอาสร้อย งั้นถือว่าน้ำผลไม้นี่แทนไวน์แล้วกัน ดื่มแล้วถือว่าพี่จะให้อภัยอดีตที่ผ่านมาของฉัน ได้ไหม?”
อันโหรวมองเธอด้วยความงุนงงเล็กน้อย ถังซือเถียนได้รับแรงกระตุ้นอะไรมาหรือเปล่า?
เธอเป็นลูกสาวตระกูลถัง ทำตามอำเภอใจมาตั้งแต่เล็ก มักทำอะไรตามอารมณ์ของตัวเอง ทำไมต้องมาขอโทษเธอด้วย?
