ท่ามกลางผู้คนเธอรู้สึกเหมือนถูกพวกเขามองไปทั่วทั้งตัว เธอเบือนหน้าก็หันไปเจอเฉาลี่เฟยที่เดินออกมาจากกลุ่มผู้คน ใบหน้าของเธอนั้นดูอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด
อีกอย่างผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ตัวเธอนั้นใช่ผู้ชายที่เคยเห็นในงานวันเกิดของเธอหรือเปล่า ผู้ชายคนนั้น?
รู้สึกจะชื่อเหลียนมู่
ครั้งที่แล้วก่อนหน้านั้นเธอบอกเรื่องนี้กับจิ่งเป่ยเฉินไป เธอรู้สึกว่าพวกเขามีอะไรแปลก ๆ บางอย่าง แต่เมื่อไปตรวจสอบดูก็ไม่พบอะไรเลย ด้วยเหตุนี้เธอจึงลืมเรื่องของเขาไปอย่าง สนิทใจ
“โหรวโหรว ประธานจิ่ง พวกคุณมาแล้วสินะ!” เฉาลี่เฟยยื่นแก้วไวน์ในมือของเธอขึ้นและมองดูพวกเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ราวกับคนแก่มองดูหลาน ๆ ลูก ๆ ของตัวเอง
นี่พวกเขาสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ?
ถ้าทักทายแบบนี้มีหวังถูกคนอื่นเข้าใจผิดกันพอดี!
ไม่รู้เลยว่าทำไมพอเห็นเฉาลี่เฟยอยู่ตรงนี้แล้ว โอวหยางลี่ก็กังวลว่าพวกเขาจะไปรังแกเธอ จึงเดินเข้ามาด้วย
ฉีเซิ่งเทียนยืนดื่มไวน์อยู่เงียบ ๆ พลางมองดูเรื่องสนุกตรงหน้า
เพียงแต่ว่าเขาต้องทำเรื่องของเขาให้เสร็จเสียก่อน!
