ไม่อย่างนั้นพี่สะใภ้ที่มักจะสงบนิ่งและใจเย็นแบบนั้นจะหนีไปกลางงานแต่งงานได้ยังไง!
ทันใดนั้นมือของเขาก็กำแน่นขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ คลายมันออกและยกกาแฟที่ไม่ได้ดื่มตอนประชุมเพื่อเรียกสติ ตั้งแต่เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอนเลย
เธอต่างหากที่ทำเรื่องน่าเสียใจต่อเขา แต่ตอนนี้……….
ทุกคนต่างก็คิดว่าตัวเขาทำเธอเสียใจงั้นเหรอ?
เขาจำไม่ได้เลยว่าผู้หญิงคนอื่นหน้าตาเป็นยังไง หรือจะบอกว่าเขานอกใจอย่างนั้นเหรอ?
“ไม่มี” เขาเอ่ยอย่างเย็นชา ก่อนจะจิบกาแฟที่เย็นชืดนั้น
ไม่มีเหรอ?
ถ้าไม่มีแล้วพี่สะใภ้จะทำแบบนั้นทำไม?
มีเรื่องเสียใจหรือเปล่า?
หรือไม่เธอก็หมดรักไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?
ดวงตาของฉีเซิ่งเทียนทันใดนั้นก็เบิกกว้างขึ้น เมื่อมองไปยังผมสีดำของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะพูดเสียงเบา ๆ ไปว่า “พี่เฉิน ไม่ใช่เพราะว่าสีของพี่เริ่มเปลี่ยนไปเหรอ?”
หรือมีใครกล้าหาญไปสวมหมวกสีเขียวให้เขา!
จิ่งเป่ยเฉินใบหน้าค่อย ๆ กลายเป็นมืดมนลง ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ผมไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น เดี๋ยวผมต้องมีงานทำต่อ ขอตัวก่อน!” ฉีเซิ่งเทียนมองดูจิ่งเป่ยเฉินที่ทำท่าทางไม่พอใจ ด้วยเหตุนี้เขาต้องรีบออกจากห้องให้เร็วที่สุด
