อันโหรวหลับตาลง ไม่มองหน้าเขา และน้ำเสียงก็สงบลง “ฉันท้องลูกของคนอื่น เมื่อวานเพิ่งทำแท้งไป หรือว่าประธานจิ่งจะกินของไม่เลือก นอนกับผู้หญิงอย่างฉัน?”
เธอจำเป็นต้องเตือนสติเขาว่าลูกในท้องนั้นเป็นลูกของคนอื่น
รู้ทั้งรู้ว่าเขารับไม่ได้ แต่ก็ยังเจตนาที่จะพูดทำร้ายเขา
“จิ่งเป่ยเฉิน นายปล่อยฉันไปเถอะ! พวกเราจากกันด้วยดี เมื่อหกปีก่อนเป็นเพราะยาถึงได้หลับนอนด้วยกัน ตอนแรกพวกเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันเลยถูกไหม?” ดวงตาที่สวยงามของเธอจ จู่ ๆ ก็ลืมตาขึ้นจ้องไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา ร่องรอยของอารมณ์ที่เขาไม่สามารถจับต้องได้ส่องประกายอย่างรวดเร็วผ่านดวงตาของเขา
“หือ?” ไม่มีความรู้สึกระหว่างพวกเขาเหรอ?
แล้วความรู้สึกของเขา เธอก็ไม่เคยเห็นมันเลยงั้นเหรอ ตอนที่ได้พบเจอเขาก็เอาแต่ทะเลาะกับเขา ถกเถียงกันจนกลายเป็นเรื่องปกติของพวกเขา เหมือนรู้สึกอึดอัดที่จะเจอหน้ากัน นและมีหนามแหลมคมในใจ
“เพราะงั้นนายรับปากแล้ว?” เขายิ้มพลางหัวเราะ
