“ไม่ต้อง จิ่งเป่ยเฉิน ฉันไม่ไปโรงพยาบาล!” เธอส่ายหน้า สิ่งที่น่าละอายไปกว่านั้นคือทั้งตัวเธอนั้นเปลือยเปล่า ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า มีแค่ผ้าห่มที่คลุมตัวเธอไว้
สีหน้าของจิ่งเป่ยเฉินนั้นมองเธออย่างเย็นชา “ไป!”
เธออาเจียนออกมาแบบนั้นไม่ไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจเช็กอาการ เขาจะวางใจได้ยังไง
“ฉันแค่เมารถ ท้องไส้ไม่ค่อยดี” เธอที่เพิ่งขับรถมาตอนเช้ายังไม่ได้กินอะไรมาเลย เหตุผลนี้น่าจะพอฟังขึ้นอยู่
ทว่าเวลานี้จิ่งเป่ยเฉินกลับไม่ได้ฟังคำพูดของเธอ รถถูกขับออกจากบ้านสวนอันอย่างรวดเร็ว
อันโหรวหลับตาลงโดยไม่มองหน้าเขา บรรยากาศภายในรถนั้นมีแต่กลิ่นอายของจิ่งเป่ยเฉิน ทำให้เธอรู้ว่าทำไมถึงได้อาเจียนออกมาหนักขนาดนั้น
ได้กลิ่นบุหรี่ ตอนที่เธอตั้งครรภ์ได้กลิ่นบุหรี่แล้วทรมานมาก ตอนนี้ไม่เพียงแต่ปวดท้องเท่านั้น แต่ยังอึดอัดใจอีกต่างหาก
“อ้วก…..” เธอเริ่มอาเจียนออกมาอีกครั้ง รู้ทั้งรู้ว่าอาเจียนแต่เธอรู้สึกว่าหัวใจตับม้ามปอดและไตแทบจะอาเจียนออกมาด้วยอยู่แล้ว
“จิ่งเป่ยเฉิน เปลี่ยนรถหน่อยได้ไหม กลิ่นในรถคันนี้มันเหม็นมากเลย…” เธอมองหน้าเขาด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าที่ซีดเผือด ริมฝีปากที่แห้งผาก
