จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกว่าสิ่งที่เขาได้ยินเมื่อครู่นี้เหมือนประสาทหลอน เธอตั้งครรภ์แต่ไม่ใช่ลูกของเขา!
ไม่ใช่เขาแล้วเป็นใคร?
เขาจับมือเธอแน่นอีกครั้ง บีบแน่นราวกับว่าจะบดขยี้เข้าไปในร่างกายของเขา
“นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก! พวกเราหย่ากันเถอะ! เอกสารใบหย่าฉันก็เซ็นแล้ว หยางหยางกับหน่วนหน่วนก็ยอมอยู่กับฉัน นายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม? ถึงจะไม่เห็นด้วยก็ไม่ให้นายหรอกเพรา าะนายไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลย!” น้ำเสียงของเธอนั้นนิ่งสงบ แต่ว่าประโยคหลังกลับพูดหนักแน่นขึ้น
แม้ว่าเขาจะดีกับหยางหยางและหน่วนหน่วน แต่เสี่ยวอวี๋ล่ะ!
นั่นก็ลูกของเขาเหมือนกัน ทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้น!
รถค่อย ๆ ขับเข้าไปในโรงพยาบาล และตอนนี้ก็เข้ามาในโรงพยาบาลแล้ว
“จิ่งเป่ยเฉิน นายได้ยินในสิ่งที่ฉันพูดหรือเปล่า ฉันตั้งท้องหนึ่งเดือนแล้ว เป็นช่วงเวลาที่หนีไปจากนายพอดี เด็กคนนี้………ไม่ใช่ลูกของนาย” นี่เป็นวิธีเดียวที่จิ่งเป่ยเฉิน นจะยอมปล่อยเธอไป
จิ่งเป่ยเฉินเงียบไม่ได้พูดอะไร หลังจากที่รถจอดก็อุ้มเธอลงจากรถและรีบเดินไปด้วยความรีบเร่ง
“นายจะทำอะไร?” เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เคร่งขรึม
