จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ตอบอะไรเธอ เขาก้มศีรษะพลางลูบริมฝีปากเล็ก ๆ อันเรียวบางของเธอที่ห่างหายไปนาน
แม้ว่าแต่ละคำที่ริมฝีปากบางพูดออกมานั้น เขาจะไม่อยากฟังเลยก็ตาม
เขาไม่อยากปล่อยเธอไป และเขาก็ไม่คิดจะปล่อยเธอไปอย่างเด็ดขาด กลัวว่าถ้าเขาปล่อยมือเธอไปแล้วจะไม่ได้เห็นเธออีก
“อันโหรว เรื่องที่หนีหายไปหลังจากนี้เธออย่าได้คิดเป็นอันขาด! ฉันจะไม่ให้โอกาสเธอได้หนีหายไปจากฉันอีก!” ในเมื่อเธอเริ่มเปิดประตูด้วยตัวเอง มันไม่ใช่สไตล์เขาที่จะปล่อยให ห้เธอไป
เขายังคงกอดเธอเอาไว้อย่างแน่น สายตามองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาจะไม่มีทางปล่อยเธอไปจริง ๆ
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
เขามีผู้หญิงคนอื่นแล้วยังต้องการให้เธออยู่เคียงข้างอีกงั้นเหรอ?
หรือว่าเขานั้นชอบเธอจริง ๆ แต่ถึงชอบ เธอก็ไม่ยอมให้สามีของตัวเองมีผู้หญิงและมีลูกด้วยกันหรอกนะ
เด็กน้อยน่ารักที่ชื่อเสี่ยวอวี๋คนนั้น เขาอดทนไม่ไปเจอได้ยังไง ไม่แม้แต่เอ่ยถึงพ่อของตัวเองด้วยซ้ำ
เมื่อมองดูว่าใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว เธอก็เม้มริมฝีปากและพูดขึ้นว่า “ฉันท้อง แต่ไม่ใช่ลูกของนาย”
บูม……..!
