“ไม่ว่ายังไงในใจเธอก็เกลียดฉันมากอยู่แล้วนี่ ฉันเองก็ไม่กลัวหรอกนะว่ามันจะเพิ่มขึ้นหรือเปล่า เธอจะเกลียดฉันไปตลอดก็ได้ เกลียดฉันไปชั่วชีวิตเลย!” ถ้าหากทำให้เธอกลับมารักเขาไม่ได้ ก็ทำให้เธอเกลียดเขาเลยดีกว่า พวกเขาจะได้อยู่พัวพันกันไปตลอดชีวิต
……
ภายในห้องผู้ป่วยที่โรงพยาบาล กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกลิลลี่ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อของห้องผู้ป่วยลอยฟุ้งเต็มไปหมด
พยาบาลดึงเข็มออกจากตัวจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะถอดขวดน้ำเกลือออก พลางเหลือบมองไปยังชายที่กำลังนอนอยู่บนเตียง เห็นได้ชัดว่าไม่รู้จักกันมาก่อน แต่เห็นสภาพใบหน้าซีดเซียวแบบนี้ เธอกลับรู้สึกลำบากใจที่ต้องออกจากห้องผู้ป่วย
หลังจากที่พยาบาลเดินออกไป จิ่งเป่ยเฉินก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาทันที
ดวงตาสีดำเงาวับมองไปที่เพดานขาว ๆ ด้วยท่าทีที่เงียบงัน เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไร แต่ความรู้สึกของเขาในตอนนี้มันเหมือนกับมีของบางอย่างที่สำคัญได้จางหายไป
โหรวโหรว……
เธออยู่ที่ไหนกัน?
อยู่ไหนกันแน่?
