ถังซั่วเมื่อเห็นเขาตื่นขึ้นมาก็รีบเดินเข้าไปหาพร้อมกับเทน้ำลงในแก้ว “ดื่มน้ำหน่อย”
จิ่งเป่ยเฉินหรี่ตาลงมอง ก่อนจะฝืนพยายามลุกขึ้นมานั่งอย่างลำบาก เขาเอนตัวพิงบนหัวเตียงและถือแก้วน้ำเอาไว้ ค้างอยู่เป็นเวลานานโดยไม่แม้แต่จะดื่ม
อันหยาพั่นที่เฝ้าดูอยู่ก็เริ่มเป็นกังวล “พี่เขย พี่รีบดื่มน้ำก่อนเถอะ!”
จิ่งเป่ยเฉินมองเธอด้วยสายตาที่ไม่แยแส ก่อนจะพูดออกมาเสียงดังว่า “ออกไป!”
“ฉัน…..” อันหยาพั่นเหลือบมองไปที่ถังซั่ว ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างช้า ๆ เธอเฝ้าดูเขาอยู่ที่นี่เป็นเวลาตั้งสามชั่วโมงกว่า แต่พอเขาตื่นขึ้นมาก็ไล่เธอออกไปเสียแล้ว
“คุณอัน คุณออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวจะมีคนพาคุณไปส่งที่ชั้นล่าง” ถังซั่วพูดอย่างอ่อนโยน พลางเหลือบสายตามองไปยังประตูทางออก
“พี่เขย พักผ่อนให้มาก ๆ นะ ฉันไปก่อน” แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจ แต่เธอก็ทำได้เพียงเดินออกจากห้องผู้ป่วยไปอย่างเงียบ ๆ
จิ่งเป่ยเฉินไม่ต้องการเธอ เขาต้องการแค่อันโหรวเพียงคนเดียวเท่านั้น
แต่เรื่องผู้หญิงที่ตายไปแล้วแบบนั้น ศพก็หาไม่เจอด้วยซ้ำ
