หลังจากที่อันหยาพั่นออกไป จิ่งเป่ยเฉินก็ยังคงรักษาท่าทางเหมือนเดิม ถังซั่วที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองไปที่เขา “ให้ฉันป้อนไหม?”
จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้าขึ้น แต่ไม่ได้มองเขา ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม
ถังซั่วมองดูเขาดื่มน้ำอย่างเงียบ ๆ “ยากนะกว่าจะได้ยินคำพูดจากนายหนึ่งคำเนี่ย!”
เขายังแอบคิดว่าจิ่งเป่ยเฉินจะใช้ชีวิตเหมือนซากศพที่เดินได้ ไม่สนใจเรื่องราวโลกภายนอก
แต่เมื่อมองดูจิ่งเป่ยเฉินที่ยังทำท่าทางแบบนี้ ดูท่าคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ถึงแม้เขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ขาดหายไปจากหัวใจของเขาอยู่ดี
“นายเศร้าหรือเปล่า?”
ดวงตาของถังซั่วเป็นประกายเล็กน้อย ก่อนจะมองใบหน้าที่สงบนิ่งของเขา อยู่ ๆ คำพูดที่เขาได้ยินกลับเป็นคำถามพวกนี้เสียได้
“แน่นอนว่าต้องเสียใจสิ อย่างน้อยเธอก็เป็นคนที่หมั้นหมายพร้อมแต่งงาน! เป็นพี่สะใภ้ผมนะ” ทำไมเขาจะไม่เสียใจ!
“ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องพวกนี้” จิ่งเป่ยเฉินเอียงศีรษะมองไปที่เขา ดวงตาของเขายังจับจ้องไปที่ใบหน้า “นายชอบเธอนี่”
