เมื่อคนรอบข้างเห็นจิ่งเป่ยเฉิน พวกเขาก็แทบจะหยุดเคลื่อนไหว ในตอนนี้ภายในหัวใจของบิ๊กบอสคงรู้สึกเจ็บปวดมากแน่ ๆ
คนที่สูงส่งเสียขนาดนั้น เวลานี้กลับยอมถือกระเป๋าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน มันต้องเจ็บปวดขนาดไหนกัน
“พี่เฉิน!”
“คนอยู่ไหน? แล้วคนอยู่ที่ไหน?” เขากอดกระเป๋าไว้ในอ้อมแขนของตน ก่อนจะมองไปที่แม่น้ำ “ทำไมไม่ใช่คน! ทำไมกัน!”
“พี่เฉิน พี่สะใภ้อาจจะได้รับการช่วยเหลือแล้วก็ได้” ตอนนี้ภายในใจของเขาแทบไม่เหลือภาพของคนอยู่อีกเลย
แต่จากข่าวคราวที่รู้มาตั้งแต่แรก ไม่มีบอกเลยว่าเจอศพบริเวณแม่น้ำ แต่อยู่ไกลจากแม่น้ำอย่างน้อยบางทีก็อาจจะเจอศพก็ได้ ถ้าหากค้นหาข้อมูลเล็กน้อยมาได้ บางทีพวกเขาอาจจะหาเจอ
แต่นี่กลับไม่พบแม้แต่ร่องรอยใด ๆ
จิ่งเป่ยเฉินที่ได้ยินคำพูดของเขาอย่างชัดเจนหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะเปิดกระเป๋าที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยหัวใจที่เต้นรัว ปากกาและกระดาษข้างในตอนนี้ล้วนเลือนรางมองได้ไม่ชัด
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เพราะว่ามันถูกกู้ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ตอนนี้เลยไม่ได้เปียกน้ำหรือชุ่มแต่อย่างใด
เขายื่นโทรศัพท์ไปให้ฉีเซิ่งเทียนและพูดว่า “กู้คืนข้อมูลซะ”
