“พี่เฉิน อย่ากลั่นแกล้งผมสิ โทรศัพท์เครื่องนี้ดูยังไงก็ใช้การไม่ได้แล้ว ถ้าหากกู้คืนได้ละก็ ผมก็จะรีบทำ….” เขายังพูดไม่จบก็ต้องเผชิญสายตาที่เฉียบคมของจิ่งเป่ยเฉินที่มองมา
เขาเผยรอยยิ้มขึ้นทันที “ได้ ผมจะพยายาม เดี๋ยวผมจะลองเลย!”
ฉีเซิ่งเทียนรับโทรศัพท์จากเขาและเดินออกไป
จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้ามองดูสิ่งของที่อยู่ในกระเป๋าต่อ สิ่งของที่อยู่ภายในล้วนเย็นเฉียบเพราะแช่อยู่ในน้ำนานมาก ดูจากสภาพแล้วแตกต่างไปกว่าเดิมพอสมควร แต่ของพวกนี้ล้วนเป็นของโหรวโหรวจริง ๆ
เป็นของเธอจริง ๆ
แม่น้ำที่กว้างใหญ่แบบนี้ ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดและสิ้นหวังเป็นอย่างมาก
เขาไม่อยู่เพียงแค่สามวัน ทำไมทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้ตอนที่เขากลับมา?
“พี่เขย!”
อันหยาพั่นถือกระติกน้ำอุ่นเดินเข้ามา เมื่อเห็นเสื้อผ้าของเขาที่ตอนนี้กำลังเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน สีหน้าของเธอก็ตกตะลึงเล็กน้อย ราวกับว่าสิ่งของที่อยู่ในมือของเขาเป็นสิ่งของที่มีค่ามาก ๆ แต่ดูยังไงก็ดูไม่ชัด แต่รูปลักษณ์ของมันก็คล้ายกับกระเป๋าไม่ใช่น้อย
ชายคนนี้เป็นชายที่สูงส่งและดูองอาจ แต่ตอนนี้ภายในดวงตาของเขากลับดูขุ่นมัวราวกับอ้างว้างอย่างมากมาย
