อันหยาพั่นตกใจกับสายตาที่เขาเหลือบมองมา เธออดไม่ได้ที่จะก้าวเดินถอยหลังไปสองสามก้าวจนเกือบจะตกน้ำ
“พี่เขย ฉันรู้ว่าพี่ยังไม่อยากยอมรับความจริง แต่ตอนนี้พี่ก็ยืนอยู่ที่นี่แล้ว พี่ยังไม่รู้อีกเหรอ? พี่จะโกหกตัวเองไปถึงเมื่อไหร่กัน? พวกเขาต่างก็กลัวและไม่กล้าเตือนพี่เลยสักคน เรื่องเลวทรามพวกนี้ให้ฉันเป็นคนทำเองก็ได้ ถ้าหากพี่สาวมีชีวิตอยู่ พี่คิดเหรอว่าพี่สาวจะอยู่ในแม่น้ำที่เย็นยะเยือกขนาดนี้ได้? พี่กำลังมองหาอะไรอยู่กันแน่? ตอนนี้ก็มีแต่ศพที่เย็นไปหมดแล้วด้วยซ้ำ! แค่ซากศพมันสำคัญต่อพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” เธอเกือบที่จะตะโกนออกไป อันที่จริงเธอก็ไม่คิดอยากจะเห็นเขาอยู่ในสภาพแบบนี้!
“สำคัญสิ!”
ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับอันโหรวทุกอย่างล้วนสำคัญ ต่อให้สภาพเธอเป็นแบบไหนก็ตาม
