มือขวาของเขาทุบไปที่ประตูร้านกาแฟ ความเจ็บปวดที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ช่วยเตือนสติเขาไม่ใช่น้อย หลังจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มที่เย็นชาออกมา
ลูกห้าขวบแล้ว…
“อันโหรว เธอนอกใจก่อนนะ เธอทิ้งฉันก่อนนะ! เป็นเพราะเธอ!”
เขาไม่ผิด ทุกอย่างเป็นความผิดของเธอ เธอทิ้งเขาไปตั้งนานแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอจะไปอยู่กับจิ่งเป่ยเฉินได้ยังไง
ตอนที่กลับมา เธอคงไปหาเขาเป็นคนแรก ไม่ใช่กลับมาเพื่อทำเรื่องของตัวเองแน่ ๆ
ผู้หญิงอย่างเธอมันสมบูรณ์แบบเกินไป ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาตำหนิเขาเลยสักนิด ไม่มี!
อันโหรวเดินกลับไปที่บริษัททันที ช่วงเช้านี้ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ดี แต่กลับถูกโอวหยางลี่ทำลายบรรยากาศดี ๆ จนหมดสิ้น นั่นทำให้เธอรู้สึกหดหู่หัวใจเล็กน้อย
“โหรวโหรว บิ๊กบอสไม่อยู่แบบนี้ รู้สึกเงียบเหงาไปหน่อยไหม? ตอนเที่ยงพวกเราไปหาข้าวกินกันเถอะ!” ช่วงที่เธอกำลังนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ หลินจือเซี๋ยวก็ได้เดินเข้ามาหา
“เงียบเหงา? คงเป็นเธอมากกว่ามั้ง” เพราะตัวเธอนั้นไม่ได้รู้สึกเงียบเหงาเลยสักนิด เพียงแค่แอบคิดถึงเขาอยู่หน่อย ๆ เท่านั้นเอง
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ส่งข้อความมาหาเธอ ดูท่างานของเขาน่าจะยุ่งจริง ๆ
