ความจริงแล้วเมื่อสามวันก่อนหน้านั้น เธอได้ย้ายออกมาจากบ้านของพวกเขาเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ก็ได้มาอยู่ที่บ้านสวนตระกูลอัน นั้นก็คือความหมายของอันโหรว
ที่นั่นว่างเปล่า ให้เธอไปที่นั่นสภาพแวดล้อมก็ดี อีกทั้งเธอเองก็คุ้นชินกับที่นั่นด้วย
“ช่วงนี้งานเยอะและวุ่นวายมาก ฉันไม่มีเวลามาอยู่ดูแลเธอ อย่าเดินไปไหนมั่วซั่วในบริษัทนะ” อันโหรวถือเอกสารที่ต้องเซ็นไว้ในมืออย่างรีบร้อน ก่อนจะออกไปจากห้องทำงานทันที
ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉินก็พบว่าฉีเซิ่งเทียนอยู่ด้านในด้วย
“พี่เฉิน……” ฉีเซิ่งเทียนจ้องมองไปที่เขาอย่างหมดหนทาง
เมื่อเห็นอันโหรวที่เดินเข้าไปอย่างช้า ๆ ฉีเซิ่งเทียนก็ตะโกนออกมาและหันไปจ้องมองที่เธอ “พี่สะใภ้……”
“อยู่ในบริษัทควรจะเรียกชื่อตำแหน่งน่าจะดีกว่านะ” เธอมองกลับไปด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์และเปิดเอกสารออกให้จิ่งเป่ยเฉินเซ็นชื่อ “ทำไมเขา?”
จิ่งเป่ยเฉินถือปากกาสีดำสนิทและบนด้ามปากกานั้นก็มีอักษรจิ่งอยู่ “คิดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง”
อันโหรวรู้ว่าเธอไม่ควรจะถาม
แต่ว่าเรื่องคิดถึงผู้หญิงนั้นทำไมถึงได้เกิดขึ้นกับฉีเซิ่งเทียน?
เขาไม่ได้เรียกว่า……….
