“เธอเป็นผู้หญิงคนโตทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง อยู่บ้านนิ้วมือทั้งสิบของเธอยังไม่เคยทำเรื่องแบบนี้เลย” อันโหรวพูดพลางเก็บเอกสารไปด้วย
“ฉันล้อเล่น!” เธอจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง เว้นแต่จะทำเพื่อคนที่เธอรัก
จิ่งเป่ยเฉิน…….
“อืม” อันโหรวนั้นยุ่งจริง ๆ และเธอก็พูดจาไร้สาระอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในคำตอบของเธอ
อุตสาหกรรมหยกตระกูลจิ่งเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้นในปีที่แล้ว แต่ภายในครึ่งปีหลังหยกกลับพังทลายลง
ตระกูลจิ่งเป็นกรุ๊ปขนาดใหญ่แบบนี้ ต่อให้อุตสาหกรรมหยกจะขาดทุนก็ไม่อาจจะพังลงได้ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อก่อนก็มียอดขายที่ถล่มทลายพุ่งสูงขึ้นอยู่ตลอดจึงไม่อาจจะเดินไปถึงขั้นพังทลายลงได้
การผูกขาดทางการค้าในปีนั้น คนที่มีอำนาจในกลุ่มโอวหยางกรุ๊ปสวมเขาให้กับพ่อของเขา และตอนนี้ก็ได้คืนให้กับพวกเขาแล้ว
แต่ว่าภายในใจของเธอกลับไม่ได้อยากจะทำเหมือนจิ่งเป่ยเฉิน
ไม่คุ้มค่า…….
“งั้นพี่คะ ฉันขอตัวก่อน ไม่รบกวนพี่แล้ว” อันหยาพั่นมองเธอที่ดูยุ่งอย่างมาก ก่อนจะเดินออกไป
“อืม”
หลังจากที่อันหยาพั่นเดินออกไป เธอก็ยุ่งตลอดทั้งวัน
