“หือ”
ตอนที่เขาอยู่ท่ามกลางหิมะ อีกนิดเดียวแทบจะทนไม่ไหว
“ไม่มีอะไร” เธอปฏิเสธไปก็เปล่าประโยชน์
มืออุ่น ๆ นั้นลูบไปที่ใบหน้าของเธอเบา ๆ แสงไฟสลัว ๆ ตรงหัวเตียงสาดส่องลงมา พวกเขาสบตากัน “แบบนี้เหรอ?”
“อืม อืม” เธอพยักหน้าตอบพลางเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ขึ้นมาบนใบหน้า
ผลที่ตามมาก็คืออันโหรวไม่อยากลุกออกจากเตียงเลย
บิ๊กบอสที่รักภรรยามาก ๆ ลงไปเอาอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้ภรรยา
อันหยาพั่นที่ตื่นนานแล้ว เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินลงมาข้างล่างคนเดียว เธอก็รีบลุกขึ้นและเดินไปหา
ยังไม่ทันได้เอ่ยปากเรียกพี่เขย เขากลับพูดขึ้นมาก่อน
จิ่งเป่ยเฉินเดินผ่านเธอไปอย่างเฉยเมย ไม่แม้แต่มองมาที่เธอ “ชงชา”
“……”
อันหยาพั่นอึ้งเล็กน้อย นี่เขากำลังสั่งเธออยู่หรือเปล่า?
ให้เธอชงชาหมายความว่ายังไง?
แต่ว่าเธอเองก็ไปถามคนรับใช้ว่าที่ชงชาอยู่ตรงไหน
จิ่งเป่ยเฉินเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถาด เธอที่เพิ่งชงชาร้อนเสร็จก็มองไปที่เขาด้วยรอยยิ้ม
“วางลงมา”
“ค่ะ!”
อันหยาพั่นรอที่จะให้จิ่งเป่ยเฉินพูดอะไรออกมา แต่เขากลับทำเพียงถืออาหารเช้าและชาร้อนตรงหน้าเดินออกไป
“พี่เขย พี่สาวไม่สบายเหรอคะ?” ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่ลงมากินข้าว?
