‘พี่เขย’ สองคำนี้ทำให้จิ่งเป่ยเฉินหยุดชะงัก เหมือนว่าเมื่อคืนจะมีลูกพี่ลูกน้องของโหรวโหรวมาที่บ้าน
ในความทรงจำของเขานั้นภายในบ้านมีเพียงแค่โหรวโหรวเท่านั้น ส่วนผู้หญิงคนอื่น ๆ ถือเป็นคนรับใช้หมด เขาเคยชินนึกว่าอันหยาพั่นเป็นคนรับใช้ไปเสียแล้ว
เพราะงั้นถึงได้สั่งเธอไปแบบนั้น
“เธอสบายดี”
“งั้นก็ดีเลย อากาศหนาวแบบนี้เป็นหวัดคงไม่ดีแน่” อันหยาพั่นยิ้มและมองเขาที่เดินจากไป
ยังคงเย็นชาเหมือนกับเมื่อคืน แต่ว่าเมื่อฟังน้ำเสียงของเขาแล้วก็เหมือนไวน์ข้าวที่เข้มข้นและกลมกล่อมทำให้คนรู้สึกมึนเมาได้ไม่ยาก
อันโหรวนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับดื่มด่ำกับอาหารเช้าที่จิ่งเป่ยเฉินยกขึ้นมาเสิร์ฟ นานแล้วที่เธอไม่ได้พักผ่อนแบบนี้
“โหรวโหรว อยากปรึกษาอะไรหน่อย”
ปรึกษา?
อันโหรวหันหน้าไปมองเขา โดยปกติแล้วเขาเป็นคนตามใจตัวเอง ทำไมจู่ ๆ ถึงได้มาขอความคิดเห็นจากเธอกัน?
