ทันใดนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกกดดันขึ้นมา หรือว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น?
เธอหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ด ก่อนจะเอ่ยออกไป “ว่ามาสิ”
“ให้ลูกพี่ลูกน้องเธอย้ายออกไป…” เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดเหมือนเมื่อครู่อีก ที่เขาคิดว่าเธอเป็นคนรับใช้
หรือว่าเขาจะตาบอดจริง ๆ
“คืนนี้เป็นวันส่งท้ายปี ให้เธอย้ายออกไปคงไม่ดีมั้ง น่าจะให้เธออยู่ที่นี่อีกสักวันสองวันนะ! หลังตรุษจีนค่อยกลับไปก็ได้” ให้เธอกลับไปวันเริ่มปีใหม่คนเดียว เธอจะเป็นลูกพี่ลูกน้องที่ใจร้ายเกินไปหรือเปล่า?
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ถ้วยชาที่ยกขึ้นมาแต่ยังไม่ได้ดื่มสักที “มากสุดถึงแค่มะรืนนี้”
“ได้สิ ได้เลย! เอาตามนายเลย!” อันโหรวดื่มนมต่อ แต่ว่ากลับมองเขาอย่างสงสัย “นายมีความคิดเห็นอะไรกับเธอหรือเปล่า?”
“คือ…..ทำไม?”
“ไม่ชอบให้มีคนแปลกหน้าอยู่ในบ้าน โดยเฉพาะผู้หญิง” เหตุผลของเขาเพียงพอหรือเปล่า?
“มิน่าคนรับใช้ถึงได้มีแต่คนแก่ ๆ” ใช้คนคุ้นเคยด้วยความรู้สึกนี่เอง
จิ่งเป่ยเฉินหรี่ตามอง รู้สึกว่าเรื่องนี้กับอันหยาพั่นนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกัน
