ค่ำคืนส่งท้ายปีที่คึกคัก ถ้าหากหยางหยางและหน่วนหน่วนสามารถลุกขึ้นมาจากเตียงได้ เธอคงจะรู้สึกมีความสุขมากกว่านี้
ในตอนกลางคืน จิ่งเป่ยเฉินยืนอยู่ตรงระเบียงพร้อมกับเอามือโอบแนบชิดที่เอวของเธอ พลางดูดอกไม้ที่อยู่บนท้องฟ้า
ตูม ตูม ตูม!
ดอกไม้ไฟหลากสีสันกระจายไปทั่วท้องฟ้า มันเป็นรูปต่าง ๆ ที่ดูงดงาม ถ้าหากได้ดูในยามค่ำคืนก็ต้องพบว่ามันนั้นสวยงามมากจริง ๆ
จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงมองเธอ “ดอกไม้ไฟสวยไหม?”
เธอเผยรอยยิ้มออกมา “สวย!”
“แต่มีอีกอย่างที่สวยกว่านั้นนะ”
“คืออะไร?”
ทันใดนั้นสายตาของเธอก็พลันใหญ่ขึ้น มือใหญ่ค่อย ๆ แนบชิดเข้ามาใกล้ “จิ่งเป่ยเฉิน!”
“ฉันอยู่นี่!”
“มือ!!”
เมื่อได้ยินเสียงที่ดังตูม ๆ อยู่ในหู มือที่อยู่ด้านหน้าก็ค่อย ๆ ขยับออก มองดูเธอที่สวยงดงามท่ามกลางดอกไม้ไฟ
“โหรวโหรว!”
“ฉันรักเธอ!”
“Forever!”
อันโหรวมองดูพลุดอกไม้ไฟ ภายในใจนั้นเอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกปลื้มปริ่ม เธอถามเขาว่าชอบหรือไม่ แต่เขากลับตอบมาว่าไม่ชอบ
ผู้ชายคนนี้ปากไม่ตรงกับใจจริง ๆ
จิ่งเป่ยเฉินก้มมองหน้าเธอ “ชอบ..”
ยังไม่ทันที่จะพูดจบ โหรวโหรวก็เขย่งเท้าขึ้นมา
