ดูท่าเรื่องของพวกเขาน่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว เรื่องผัว ๆ เมีย ๆ ทะเลาะกันก็เหมือนลิ้นกับฟัน พอลงหมอนด้วยกันก็เคลียร์กันได้อยู่แล้ว
ในห้องของผู้ป่วย
เหอเหมียวกำลังนั่งอยู่บนเตียงและมองไปที่เฉาลี่เฟยที่อยู่ตรงหน้า ซุปไก่ในมือของเธออยู่ตรงหน้าเธอมาแล้วตั้งสิบกว่านาที เล่นเอาซะเธอไม่คิดอยากจะดื่มเลยสักนิด
“ฉันอยากเจอพี่โอวหยางค่ะ ทำไมฉันไม่เห็นเขาเลย?” เธออยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ตั้งแต่วันนั้นโอวหยางลี่ก็ไม่เคยมาปรากฏตัวอีกเลย
เธอเริ่มจะสงสัยแล้วว่าตอนนี้โอวหยางลี่คิดอยากจะแต่งงานกับเธอจริงหรือเปล่า ถ้าหากไม่แต่งงานแล้วเด็กที่อยู่ในท้องของเธอจะทำยังไง?
“งานของเขายุ่งมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะให้เขามาหาเธอนะ” เฉาลี่เฟยวางซุปไก่ใส่ในมือของเธอ ตอนนี้อากาศข้างนอกเริ่มเย็นลงขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
“ไม่ได้ค่ะ วันนี้หนูต้องไปพบเขา อีกอย่างคุณช่วยเอาโทรศัพท์มาให้หนูที พ่อแม่ของหนูน่าจะเป็นห่วงแล้ว!” เธอไม่ติดต่อไปนานแบบนี้ พ่อแม่ต้องเป็นห่วงแน่นอน
“เธอวางใจเถอะ พ่อแม่ของเธอ ฉันติดต่อพวกเขาไปแล้ว พวกเขาสบายใจที่เธออยู่ที่นี่” เฉาลี่เฟยคิดไว้แล้วว่าเธอต้องพูดอะไรแบบนี้ออกมา