เธอจึงรีบพาเห่อฮวาฮุยไปยังห้องรับแขก วางถ้วยกาแฟลงตรงหน้าเขา ก่อนจะพูดขึ้นว่า “รอสักครู่นะคะ อีกเดี๋ยวประธานจิ่งจะเข้ามาหา”
สายตาของเห่อฮวาฮุยหยุดอยู่ที่ตัวของเธอ “เธอคือเลขาที่แต่งหน้ามาก่อนหน้านี้ใช่ไหม? ดูเหมือนสายตาของฉันจะไม่เลว! ร้ายกาจจริง ๆ สามารถมองทะลุผ่านว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ได้!”
“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินหันหลังออกไป
“อย่าเพิ่งไปสิ! รอฉันไปด้วย!” เห่อฮวาฮุยตะโกนเรียกให้เธอหยุด ก่อนจะเห็นเธอเลิกคิ้วขึ้นและหันกลับมามอง “ประธานจิ่งสายตาเฉียบแหลม เพียงแต่ว่าพวกเราก่อนหน้านั้นเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่ว่าคุณรู้แต่แรกแล้วเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามอย่างส่ง ๆ ออกไป
ก่อนหน้านั้นพวกเขาเคยเจอกันมาก่อน แต่ไม่ได้พูดกันสักคำ เพราะก่อนหน้านั้นเห่อฮวาฮุยก็เหมือนจะสนใจเธอ แต่ทว่าในช่วงนั้นเธอเป็นแฟนของโอวหยางลี่และไม่ได้สนใจผู้ชายคนอื่นเลย
ส่วนจิ่งเป่ยเฉินทุกครั้งที่ได้เจอหน้าก็ต้องทะเลาะกันตลอด จึงไม่ต้องพูดถึงเขาเลย
“น้องโหรวโหรวยังเฉียบแหลมเหมือนเดิมเลยนะ ไม่แปลกใจเลยที่โอวหยางลี่ไม่ได้แต่งงานกับเธอ ไม่ใช่ว่าเธอเจ็บใจหนักถึงขนาดไปหาจิ่งเป่ยเฉินหรอกเหรอ?”
