่อเหมือนจิ่งเป่ยเฉินหรอกนะ” เธอถอยไปหนึ่งก้าวพลางมองไปที่ตู้เสื้อผ้า “เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดนั้นที่เพิ่งซักมาได้ไหม”
“เธอไม่ใส่เสื้อผ้าเลยก็ยังได้” เขาไม่ถือสาเรื่องพวกนี้เลยสักนิด กลับมีความสุขมากเสียด้วยซ้ำ
“เหอะ เหอะ” แน่นอนว่าเธอไม่อยาก
เขาหันไปหยิบเสื้อผ้าให้กับเธอและพูดขึ้นว่า “ในฐานะเป็นทายาทแห่งอุตสาหกรรมจิ่ง เขามีหลายสิ่งหลายอย่างที่จะต้องเรียนรู้อีกมาก ซึ่งร่างกายเป็นองค์ประกอบแรกที่ควรจะเรียนรู้ไว้ เธอหวังว่าเขาจะเติบโตเป็นคนอ่อนแอ อ่อนโยน อย่างนั้นเหรอ?”
“ก็ไม่ใช่หรอก ฉันแค่หวังว่าเขาจะเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุขสมวัยก็เท่านั้นเอง”
“เขาต้องดีใจมากแน่ ไม่เชื่อก็รอให้เขากลับมาแล้วถามเขาดูสิ” จิ่งเป่ยเฉินยื่นเสื้อผ้าที่อยู่ในมือให้กับเธอ ก่อนจะเดินไปที่ข้างหน้าเพื่อช่วยเธอปลดกระดุมออก
เธอจำได้ว่าก่อนหน้านั้นเขาพูดว่าอยากจะตรวจสอบ นั่นคือเธอต้องยืนอยู่กับที่นิ่ง ๆ รอรับชะตากรรมจากเขา เคลื่อนไหวไม่ได้ราวกับตัวเองเป็นหุ่นเชิด
แต่เมื่อเสื้อผ้าของเธอค่อย ๆ หลุดออก มือทั้งสองของเธอก็จับไปมาทั่วตัว ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเบา ๆ “หนาว!”
ในวินาทีต่อมาเธอก็ถูกเขาดึงเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะพาเดินไปที่ห้องอาบน้ำ เธอเพิ่งจะพูดเมื่อครู่นี้ ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้?
และไม่ใช่ว่าเธอต้องอาบน้ำงั้นเหรอ? ทำไมเขาต้องถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกด้วย?
จะทำเป็นอาบน้ำแบบนกเป็ดน้ำ[1]อย่างนั้นเหรอ เธอไ
