ม่ได้ต้องการมันเลยแม้แต่นิดเดียว
“ของขวัญที่เธอซื้อมาให้ คิดอยากจะลองพอดี” คำพูดที่เอ่ยอย่างนุ่มนวลดังขึ้นที่ข้างหูของเธอ
เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้ซื้อของเหล่านั้นกลับมา
หาเรื่องใส่ตัว หาเหาใส่หัวชัด ๆ [2]!
“ไม่ได้ ต้องรีบไปกินข้าวนะ!” เธอที่แช่อยู่ในอ่างอาบน้ำเอ่ยปฏิเสธขึ้น
“ก็ได้”
“……”
ภายในห้องค่อนข้างเก็บเสียงได้ดีเลยทีเดียว ซึ่งในอ่างอาบน้ำเองก็กันเสียงได้ดีเช่นกัน เธอไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของหน่วนหน่วนที่เรียกพวกเขาอยู่ที่ประตูเลยด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเธออาบน้ำเสร็จก็ได้ลงไปกินข้าวด้วยกัน แต่ก็พบว่าหยางหยางและหน่วนหน่วนหลับไปแล้ว
เธอเหลือบมองไปยังคนที่กำลังกินข้าวอย่างหรูหราอยู่ฝั่งตรงข้ามหลายครั้งหลายครา ก่อนจะได้รับรอยยิ้มที่ดูมีความหมายของเขากลับมา “ของขวัญที่เธอให้ฉันมา ช่างเป็นที่น่าพึงพอใจมาก”
“ยินดีค่ะ” เธอก้มหน้าลงกินข้าวต่อ คืนนี้เธอจะต้องฟื้นฟูพลังงานให้เต็มที่ เพราะพรุ่งนี้ต้องไปที่บริษัทโอวหยางกรุ๊ป
“แล้วฉันต้องมอบของขวัญให้กับเธอด้วยไหม?” จู่ ๆ เขาก็เอ่ยถาม
“ไม่ต้อง ฉันไม่ได้ขาดอะไรทั้งนั้น” ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าของขวัญที่เขาพูดนั้นหมายถึงอะไร แต่ก็พอเดาได้ตามสัญชาตญาณว่าของขวัญที่เขาจะให้นั้นมันไม่ใช่ของขวัญทั่ว ๆ ไปแน่
“งั้นก็ช่างมัน ไว้รอเธออยากได้อะไรก่อนก็ได้ แล้วค่อยบอกฉัน” เขาพูดอย่างเกียจคร้าน
“ค่ะ ประธานจิ่ง” เธอยิ้มตอบกลับไป
คนที่อยู่ตรงข้ามค่อย ๆ เป
