เก็บข้าวของและเตรียมตัวออกไปรับหยางหยางและหน่วนหน่วน แต่ทันทีที่ออกจากประตูห้องทำงานก็เห็นจิ่งเป่ยเฉิยยืนรออยู่ที่ประตู
ชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีตนั้นทำให้รูปร่างของเขานั้นดูสมส่วน ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกำลังจ้องมาเธอ
ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เขาก็ชิงเอ่ยปากพูดก่อนว่า “ไปด้วยกันเถอะ”
“ไปกันเถอะ!” ดูเหมือนว่าเธอนั้นจะไม่สามารถกีดกันเขาจากสิทธิ์ของการไปรับลูกได้ สถานที่ที่เป็นโรงเรียนอนุบาลนั้น คนอื่น ๆ ทั่วไปล้วนสามารถไปได้ทั้งนั้น
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินได้ยินเธอตอบตกลงอย่างรวดเร็วก็แอบรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่ความประหลาดใจนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความสุขอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงโรงเรียนอนุบาลสายรุ้ง เวลานี้ก็สี่โมงกว่าแล้ว พ่อแม่ผู้ปกครองหลายคนต่างก็มารอรับลูก ๆ ที่หน้าโรงเรียน
อันโหรวหันหน้าไปมองเขา ก่อนจะพูดขึ้นว่า “นายจะรออยู่ที่นี่ไหม?”
เขาดับเครื่องยนต์ ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยออกและพูดว่า “ไปด้วยกัน”
เขามาที่นี่ไม่ได้มาเพื่อที่จะอยู่แต่บนรถเพียงอย่างเดียวแน่นอน
“ตอนนี้ที่นี่มีคนอยู่เยอะ ฉันกลัวว่านายจะถูกแอบถ่ายรูป” เมื่อครู่ตอนอยู่บริษัททำไมเธอถึงได้ลืมเรื่องพวกนี้ไปได้นะ
“ถ้าถูกถ่ายแล้วมันจะยังไง?” ข่าวซุบซิบของเขาและเธอก็แพร่กระจายไปทั่วบริษัทตั้งนานแล้วด้วย
“ก็ได้ ในเมื่อนายยังไม่สนใจ แล้วฉันต้องสนใจมันทำไม?” เชื่อเสียงของเขานั้นสำคัญกว่าเธอมากด้วยซ้ำ
ในที่สุดทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในโ
