รงเรียนอนุบาลด้วยกัน ภายในนั้นมีผู้คนอยู่เต็มไปหมด พวกเขาต่างกำลังจับจ้องมาที่พวกเขาและเอ่ยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไปต่าง ๆ นานา
ประโยคที่อันโหรวได้ยินมากที่สุดก็คงจะเป็น “หนุ่มหล่อกับสาวอัปลักษณ์” เพียงแต่เขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย ผู้ชายที่อยู่ข้างกายเธอดูเหมือนจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไรนัก ส่วนเธอเองก็ทำเพียงก้มหน้าและยิ้มออกมา แต่จู่ ๆ มือใหญ่ก็แนบชิดโอบมาที่เอวของเธอ
“พวกเรามารับลูก ไม่ใช่มาเพื่อแสดงความรักนะ” คนอื่นพูดเพียงไม่กี่คำ คำพูดพวกนี้เธอล้วนเคยชินกับมันจนหมดแล้ว และก็ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไรนัก
“ตามสบายเถอะ”
สรุปจะมาที่นี่เพื่อรับลูกหรือตั้งใจจะมาแสดงความรักให้คนอื่นเห็นกันแน่? เธอชักจะสงสัยแล้วสิ
อันหน่วนเห็นพวกเขาเดินมาด้วยกันก็รีบตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น “แม่จ๋า พ่อจ๋า!!”
หยางหยางที่อยู่ข้างกายได้ยินเสียงของเธอก็รีบมองไปตรงจุดที่พวกเขาเดินมาด้วยกัน ก่อนจะเริ่มคิดว่าแม่จ๋านั้นชื่นชอบเขามากเลยเหรอ?
“หน่วนหน่วน! หยางหยาง!” เธอหลบจากการโอบเอวของเขา ก่อนจะเดินเข้าไปหาลูก ๆ
ที่แท้การมารับลูกตอนเลิกเรียนมันมีความสุขมากจริง ๆ โดยเฉพาะเวลาที่ได้เห็นหน่วนหน่วนเดินอยู่ข้าง ๆ เธอแบบนี้ ทั้งยังแสดงสีหน้าท่าทางอย่างมีความสุข มันช่างดูน่ารักจนหัวใจของเขานั้นเกิดความประทับใจจนแทบจะพุ่งออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
แต่เขาก็ยังรู้สึกเกลียดตัวเองอยู่ ตรงที่หาพวกเขาเจอช้าไป ถ้าหา
