เห็นเขาอุ้มหน่วนหน่วนให้เข้าไปนั่งในรถ ท่าทางของเขานั้นดูอ่อนโยนมากจริง ๆ เธอคิดว่าเขาคงไม่ได้สังเกตอะไรกับคำพูดของตัวเองหรอกมั้ง
เธอแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในเมื่อเธอกับถังซั่วไม่ได้มีอะไรกัน ทำไมเธอต้องกังวลว่าเขาจะรู้เรื่องนี้ด้วย มันน่าแปลกจริง ๆ
ระหว่างทางกลับบ้าน เธอพูดกับพวกเขาบางครั้งบางครา ก่อนจะหันไปมองจิ่งเป่ยเฉินที่ขับรถด้วยท่าทีที่จริงจัง ตอนนี้ภายในรถเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่มีความสุข มันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่เรียบง่ายมากจริง ๆ และตอนนี้ความสุขนั้นก็ใกล้จะถึงจุดจบแล้ว
เมื่อถึงบ้านของหลินจือเซี๋ยว เธอเงยหน้าไปมองเขา ก่อนจะลังเลอยู่ชั่วครู่และเอ่ยถามไปว่า “อยากจะเข้าไปนั่งข้างในไหม?”
“ได้!” เขาตอบกลับด้วยความรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเธอนั้นจะเปลี่ยนใจ
เธอนิ่งไปสักพัก สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป ก่อนจะเปิดประตูรถและลงมาทันที
หลังจากที่เข้าไปในห้อง เธอเหลือบมองนาฬิกา พลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานซื้อกับข้าวมาค่อนข้างเยอะ วันนี้เลยไม่มีความคิดที่จะออกไปกินข้าวข้างนอกอีก จึงอยากให้บิ๊กบอสได้ทำตามวิถีชาวบ้านดูบ้าง นั่นคือการทำอาหารกินกันที่บ้าน
“หนูไปเล่นกับพ่อนะ เดี๋ยวแม่ขอไปทำอาหารก่อน โอเคนะคะ?” เธอนั่งยอง ๆ ตรงหน้าหยางหยางและพูดด้วยรอยยิ้ม
หน่วนหน่วนนั่งอยู่ที่โซฟากับจิ่งเป่ยเฉินอยู่แล้ว พวกเขากำลังเลือกการ์ตูนกันอยู่ ซึ่งเรื่องนี้เธอไม่ได้กังวลเท่าไร เธอจะกังวลอย่างมากก็
