ตอนที่ 165 กลับไปห้องรับรอง
ทั้งสองคนกลับไปที่ห้องรับรอง เธอรีบเดินไปหยิบกระเป๋าทันที เมื่อเปิดโทรศัพท์ดูบันทึกประวัติการโทรเข้าออกที่ขึ้นชื่อหยางหยาง หัวใจเธอก็เต้นรัว แม้จะเป็นเวลาโทรสั้น ๆ แต่ก็สามารถพูดอะไรได้มากมายในเวลาสั้น ๆ นั้น
เธอกำโทรศัพท์แน่นและเดินไปหาเขา “ประธานจิ่ง ลูก ๆ ของฉันไม่ได้ทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองใจใช่ไหมคะ?”
จิ่งเป่ยเฉินยืนขึ้น พลางหยิบกล่องของขวัญสีฟ้ามายื่นให้เธอและพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ “คุณว่าคำพูดแบบไหนที่ทำให้ขุ่นเคือง?”
หรือว่าจะพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดไปจริง ๆ?
“ประธานจิ่ง ของขวัญชิ้นใหญ่แบบนี้ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ ประธานจิ่งเก็บไว้ใช้เองดีกว่าค่ะ！” เธอเอามือไพล่หลังไว้ ปฏิเสธที่จะรับ
มือที่ถือกล่องของขวัญยื่นมาที่เธออีกครั้ง “ฉันใช้ไม่ได้หรอก”
“มันคืออะไรเหรอคะ?” เธอมองอย่างสงสัย แต่เธอก็เดาไม่ออกว่าข้างในกล่องนั้นคืออะไร ยิ่งไปกว่านั้นบนกล่องของขวัญก็มีริบบิ้นสีฟ้าบังตัวอักษรอยู่บนหน้ากล่อง
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่พูดเบา ๆ ว่า “รับไป เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน”
“ค่ะ! ขอบคุณประธานจิ่งนะคะ!” เธอไม่คิดว่ากล่องของขวัญจะมีน้ำหนักมาก แต่เมื่อเธอรับมาถึงกับต้องใช้สองมือประคองกอดเอาไว้ทันที ก่อนจะเดินออกไปด้วยท่าทีที่เคียดแค้น
ตอนนี้เธอคิดแต่เรื่องที่พวกเด็ก ๆ โทรมาพูดว่าอะไร ดูท่าทางของจิ่งเป่ยเฉินแล้วถามไปก็คงไม่มีทางบอก คงต้องถามจากปากของหยางหยาง
