เอง
ความจริงหากไม่ได้หลุดปากพูดอะไรออกไปก็คงไม่คิดมาก แต่นั่นคือบทสนทนาพ่อลูกนะ เธออยากรู้อย่างไม่อาจจะอธิบายได้ ทำให้เธอยิ่งอยากกลับบ้านไปถามอย่างเร่งด่วน
ทันทีที่ขึ้นรถของจิ่งเป่ยเฉิน เธอก็หันหน้าไปมองเขาและพูดว่า “ประธานจิ่ง คุณไม่ต้องไปส่งฉันก็ได้ รถของฉันจอดอยู่หน้าประตูทางเข้า ถ้าไม่เอารถของหลินจือเซี๋ยวกลับไป เธอได้ฆ่าฉันแน่!”
น้ำเสียงที่เด็ดขาดพูดขึ้นมาอย่างแน่วแน่ “ก็ลองดูสิ!”
น้ำเสียงนั้นทำเธอตกใจเล็กน้อย ทันทีที่รถออกเธอก็มองทิวทัศน์ด้านข้างและหันกลับมามองเขาอีกครั้ง น้ำเสียงเมื่อกี้ออกมาจากปากหรือเปล่านะ?
โชคดีที่หลินจือเซี๋ยวไม่ได้มาได้ยินด้วยตัวเอง มันน่ากลัวเกินไปแล้ว เธอเองก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นขึ้นมา แน่นอนว่าอารมณ์โกรธของเขานั้นน่ากลัวมาก
“ประธานจิ่ง หากเป็นรถของฉันก็ช่างมันเถอะค่ะ จอดทิ้งไว้นานแค่ไหนก็ได้ แต่ว่านั่นเป็นของหลินจือเซี๋ยว มันมีค่านะคะ！” ความจริงแล้วเธอแค่ไม่อยากให้จิ่งเป่ยเฉินตามเธอกลับไป
เขาต้องเข้าไปในบ้านแน่ ๆ ส่วนถังซั่วก็คงจะยังไม่กลับ ไหนจะหยางหยางอีก และวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ หากหน่วนหน่วนเห็นเขาขึ้นมา ต้องให้เขาฉลองวันเกิดด้วยแน่ ๆ
ทุกคนที่อยู่ที่บ้านไม่ควรมีใครเจอเขาสักคน เพราะฉะนั้นบิ๊กบอสกลับบ้านตัวเองไปดีกว่า!
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้พูดอะไร ดวงตาสีดำของเขาเป็นประกายอย่างอธิบายไม่ได้ เขาเคยเข้าใจความหมายของเธอที่ไหนกัน ขอแค่เขาได้เจอหยางหยาง
