ย็น ๆ ที่พัดมานั้นไม่ค่อยหนาวมากเท่าไร
รถของถังซั่วจอดอยู่ตรงด้านประตูหลัง หลังจากที่พวกเขาเดินผ่าน เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะขึ้นรถแต่อย่างใด แต่กลับหยุดอยู่ข้าง ๆ ที่นั่งของคนขับ
โคมไฟถนนสีเหลืองสลัวสาดส่องมาที่ร่างของเขา เนื่องจากมุมแสงไฟที่สาดส่องลงมา ทำให้เห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจนมากนัก เห็นแต่เพียงเงาและท่าทางที่ดูหล่อเหลาและไม่ธรรมดาเท่านั้น
“คุณถัง?” เธอเอ่ยเรียกอย่างไม่แน่ใจ
ถังซั่วหยิบกล่องสีแดงขนาดเล็กและดูสวยงามออกมา ก่อนจะยื่นมันให้กับเธอ “ของขวัญวันเกิด”
กล่องขนาดเล็กและดูสวยงามขนาดนี้ ข้างในจะต้องเป็นของที่มีราคาแพงมากแน่ ๆ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ต่อให้มันเป็นของที่ไม่แพงหรือว่าอะไรก็ตาม เธอก็คงไม่อาจรับได้
“คุณถัง คุณสุภาพเกินไปแล้ว ของขวัญพวกนี้ฉันไม่อาจรับได้หรอกค่ะ วันนี้คุณพาหยางหยางกับหน่วนหน่วนมาด้วย ก็นับว่าเป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว” เธอส่ายหน้าปฏิเสธและเอ่ยอย่างจริงจัง
ถังซั่วคิดว่าเธอคงปฏิเสธ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะปฏิเสธออกมาตรง ๆ แบบนี้
“มันก็แค่ของขวัญชิ้นเล็ก ๆ พวกเราไม่ใช่เพื่อนกันเหรอครับ?” เขาแค่อยากจะมอบของขวัญให้เธอ หรือว่ามันยังเร็วเกินไปกันนะ
“เป็นเพื่อนค่ะ แต่มันไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับของขวัญเลย” เธอรู้สึกคลุมเครือว่าถ้าหากเธอรับของขวัญมา คงต้องผูกติดกับเขาแน่ ๆ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่ต้องการ
เธอรีบเอ่ยคำพูดโดยไม่รอแม้แต่จะให้ถังซั่วตอบ “นี่ก็ดึกมากแล้ว ขับรถร
