สีขาว บนลูกโป่งมีคำว่า ‘Happy birthday’ เขียนเอาไว้อยู่ตรงกลางลูกโป่ง บนโต๊ะก็มีเค้กผลไม้ขนาดใหญ่วางอยู่ เธอยังไม่ทันได้เข้ามา ถังซั่วก็ได้สวมหมวกสุขสันต์วันเกิดให้กับเธอเสียแล้ว
“แม่จ๋า!” หยางหยางหยิบพวงดอกคาร์เนชั่นมาให้เธอ “แม่จ๋า ให้แม่ครับ!”
“ขอบคุณนะลูกรัก!” เธอวางหน่วนหน่วนลง ก่อนจะก้มลงไปหอมที่หน้าผากของหยางหยางและรับช่อดอกไม้มา
“สุขสันต์วันเกิดค่ะแม่ สวยวันสวยคืน! อายุน้อยลงนะคะ!” หน่วนหน่วนยิ้มอย่างร่าเริงกับคำพูดของเธอ
เธอรู้สึกหัวใจเต้นอย่างรุนแรง ตลอดชีวิตมานี่นับว่าเป็นอะไรที่มีความสุขมาก ๆ ลูก ๆ สองคนของเธอคือหัวแก้วหัวแหวนจริง ๆ
“แม่จ๋ามาเป่าเทียนขอพรเร็ว!” หยางหยางดึงเธอเดินไปที่โต๊ะ ใบหน้าที่เย็นชาของเขาเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา
เมื่อก่อนมีแค่พวกเขาสามคน แต่แล้วทันใดนั้นก็มีถังซั่วปรากฏตัวขึ้น แสงที่จดจ่อบนร่างกายนั้นดูเด่นจนเกินไป เธอคิดว่าเรื่องพวกนี้มันยากที่จะปฏิเสธ
“ของพวกนี้คุณถังซื้อมา ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะที่ทำให้คุณวุ่นวาย” ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าจิ่งเป่ยเฉินที่คิดอยากให้เธอกินข้าว ในตอนนั้นมันเหมือนกับการทำงานล่วงเวลาจริง ๆ
“ไม่วุ่นวายหรอก แต่ว่านานขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่คิดว่าผมเป็นเพื่อนอีก ถ้าหากคุณไม่พูด ผมก็คงโกรธจริง ๆ นะ” ถังซั่วยิ้มและมองไปที่เธอ จากนั้นก็ยื่นมือหยิบไฟแช็กออกมาและจุดไปที่เทียนตรงกลาง
“แน่นอนเป็นเพื่อนค่ะ คุณถังช่วยพวกเราไว้เยอะขนาดนี้” เธอม
