องลงไปที่เทียนที่อยู่บนเค้ก เทียนพวกนี้คงเป็นหยางหยางเลือกมาแน่ แต่ดูตรงคำว่า ‘18’ เธอรู้สึกว่าอายเล็กน้อย เด็กทั้งสองคนนี่จริง ๆ เลย คิดว่าแม่ของเธออายุสิบแปดหรือยังไงกัน
“แม่จ๋าจะอายุสิบแปดไปตลอดกาล! รีบเป่าเค้กเร็ว!” หยางหยางเงยหน้าขึ้นไปมองเธอ ใบหน้าน้อย ๆ นั้นจับจ้องไปที่แม่
ในที่สุดก็รอจนแม่กลับมาบ้านได้ ทั้งยังไม่ถูกคุณลุงนิสัยไม่ดีรังแกอีก
เธอหลับตาลง สงบจิตใจที่อยู่ในหัวก่อนจะคิดทุกอย่างเกี่ยวกับหยางหยางและหน่วนหน่วน ความปรารถนาของเธอนั้นเรียบง่าย หวังแค่ว่าพวกเขาจะเติบโตอย่างมีความสุขและสุขภาพร่างกายแข็งแรง
เมื่อเธอกำลังจะลืมตาขึ้นมา เธอก็เห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมของจิ่งเป่ยเฉินแวบลอยมา เธอส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะทำท่าตบไปมาในอากาศ
หลังจากที่ลืมตาขึ้น เธอก็เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของพวกเขา หัวใจของเธอก็ถูกเติมเต็ม จิ่งเป่ยเฉินที่แวบเข้ามาในหัว ก่อนที่เธอจะสลัดความคิดนั้นออกและพูดว่า “เอาล่ะ”
“หนึ่ง สอง สาม…..” หน่วนหน่วนนับตัวเลข ทั้งสามคนก็เป่าเทียนที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกัน
ถังซั่วเคยเห็นงานวันเกิดที่ยิ่งใหญ่กว่านี้มาแล้ว แต่ทันใดนั้นกลับรู้สึกว่าภาพเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงหน้านี้มันดูอบอุ่นและรู้สึกให้กำลังใจเขาเป็นอย่างมาก
เมื่อมองไปยังรอยยิ้มของพวกเขา เขาเองก็รู้สึกว่าภาพบรรยากาศพวกนี้มันช่างน่าประทับใจไม่ลืมไปชั่วชีวิตเลย
“คุณถัง” อันโหรวถือเค้กที่ถูกตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ มายื่นให้เขา
ถังซั่วรั
