บมันมาด้วยรอยยิ้ม นี่เป็นเวลากว่าหลายปีแล้วที่เขานั้นแทบไม่ได้กินเค้กวันเกิด แต่หลังจากที่ดูพวกเขาแม่ลูกสามคนที่ช่วยกันแบบนี้ มีสายสัมพันธ์แบบนี้ เขารู้สึกได้เลยว่าเค้กวันเกิดที่อยู่ในมือของเขานั้นมันต้องอร่อยมาก ๆ แน่
“แม่จ๋าขอพูดก่อนนะคะ อย่ากินเลอะเทอะบนตัวนะ และห้ามเอาเค้กมาเล่นกับแม่ด้วย” เธอจำได้ว่าปีที่แล้วเธอเล่นเค้กก้อนโต ทั้งยังเอาครีมทาไปบนหน้า ทำให้ผมของเธอเหนียว กว่าจะล้างออกใช้เวลานานมาก
“ไม่ ไม่มีทางหรอก!” หยางหยางรีบพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนจะรับปากแม่จ๋าเพราะตอนนี้มีคุณลุงถังอยู่ เขาอยากให้แม่จ๋ามีแต่ภาพประทับใจเท่านั้น เขาไม่มีทางทำแบบนั้นแน่
“อืม อืม หน่วนหน่วนก็ไม่เล่น” หน่วนหน่วนกินเค้กด้วยความอร่อย ครีมสีขาวที่อยู่บนหน้าเค้กเลอะเปื้อนไปที่มุมปาก แต่ยิ่งมองก็ยิ่งดูน่ารัก
เธอดึงทิชชูมาเช็ดเบา ๆ ให้เธอ หน่วนหน่วนได้แต่หัวเราะเอิ้กอ้าก เมื่อเช็ดให้เธอเสร็จ เธอก็รีบเข้าไปในอ้อมกอดของแม่ทันทีและพูดว่า “แม่จ๋า หนูรักแม่ที่สุด!”
“แม่จ๋าเองก็รักลูก กินดี ๆ กินเสร็จแล้วจะได้นอนเร็ว ๆ นะ”ความนุ่มนวลที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอทำให้รู้สึกสบายและอบอุ่นใจมาก เพราะเด็กคนนี้แม้ว่าจะทำท่าเหมือนขายเธอ แต่เธอก็รักพวกเขาอยู่ดี มันทำให้หัวใจของเธอนั้นอบอุ่นมากขึ้น
“ค่า!” หน่วนหน่วนที่ได้ยินก็เชื่อฟัง ก่อนจะกินทีละเล็กทีละน้อยจนกินเสร็จ
หยางหยางเองก็เช่นกัน เขาไม่ได้กินอะไรมากมายจนกินเสร
