ร ฉันคิดว่าคุณคงสายตาพร่ามัวแล้ว ดูเหมือนว่าจะต้องไปพบจิตแพทย์ด้วยนะคะ” เธอก้าวขาเดินออกไปด้านนอกโดยไม่สนใจเหลียวเว่ย
แต่เหลียวเว่ยกลับเดินตามเธอออกไปอย่างไม่พอใจ “บอกมา เธอเป็นใครกันแน่?”
“เอาแบบนี้แล้วกัน ไม่ว่าฉันจะเป็นใคร ฉันจะไม่แย่งโอวหยางลี่ของคุณ คางคกสามขาหาได้ยากในโลกใบนี้ มีผู้ชายสองขามากมายเยอะแยะ และยิ่งไปกว่านั้นฉันไม่ใช่สเปกของประธานโอวหยางลี่ คุณว่างั้นไหมคะ?” แม้เธอจะยิ้มและหัวเราะ แต่ก็เป็นคำเยาะเย้ยที่นิ่งเฉย
“เธอก็รู้อยู่แก่ใจดี!” เหลียวเว่ยได้ยินแบบนั้นก็คิดว่าเธอรู้สถานะของตัวเอง จึงอดไม่ได้ที่จะเชยคางขึ้นอย่างพอใจ
“คุณนายโอวหยางกับฉันต่างกันตรงไหน? เขาไม่ได้สนใจฉัน แล้วเขาสนใจคุณหรือเปล่า?” เธอใช้น้ำเสียงเรียบเฉยและยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี
ช่วงวันเกิดยังมีคนส่งของขวัญที่น่าทุกข์ใจมาให้ถึงที่ ไม่ตำหนิเธอหรอก และที่มากไปกว่านั้นเหลียวเว่ยดูมีความสุขกับการเป็นมือที่สาม เธอจึงไม่ยอมให้พวกเขามีความสุข ถือว่าโอวหยางลี่เป็นผู้ชายเฮงซวยที่เธอไม่ต้องการก็แล้วกัน
“นี่เธอ……” เหลียวเว่ยชี้ไปที่ด้านหลังเธอ พลางตะโกนร้องด้วยความโมโห “อันอีหาน เธอพูดว่าอะไรนะ！ ฉันมีหน้าตาที่ดีกว่า รูปร่างที่ดีกว่า และมีฐานะครอบครัวที่ดีกว่า ใครจะไปเหมือนเธอ！ หญิงแก่หน้าตาซีดเซียวที่ดูน่าเกลียดจะมาเทียบอะไรกับฉันได้!”
“ผู้หญิงของฉันทำไมต้องไปเทียบกับคุณด้วย รองเท้าของเธอยังดูสะอาดเสียกว่าตัวค
