จิ่งเป่ยเฉินจะไม่ออกมา เธอก็ยังมั่นใจว่าถ้าเป็นเรื่องคำพูดเธอไม่แพ้แน่ ๆ
เนื่องจากเหลียวเว่ยพูดค่อนข้างเสียงดัง จึงทำให้ผู้คนจำนวนมากที่อยู่รอบ ๆ เริ่มมองมายังพวกเขา และตอนนี้เป็นเพราะว่าจิ่งเป่ยเฉินเข้ามา เลยกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนทันที
“ประธานจิ่ง คุณต้องลืมตามองดูความจริงเสียบ้างนะ ฉันได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนี้มีลูกสองคนแล้ว ประธานจิ่งคงไม่ได้ชื่นชอบผู้หญิงแบบนี้หรอกใช่ไหม มีผู้หญิงมากมายในเมืองที่ดูเหมาะสมกับประธานจิ่ง ถ้าหากประธานจิ่งอยากลิ้มลองจะหาผู้หญิงที่สวย ๆ กว่านี้หน่อยก็ยังได้ แต่เธอคนนี้ใบหน้าซีดเหลือง ทั้งยังมีลูกอีกสองคน ดูท่าคงไม่เหมาะกับคุณหรอก” เหลียวเว่ยเงยหน้าขึ้นมองไปที่เขา ถึงแม้ว่าจะมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมาที่ฝ่ามือก็ตาม นั่นเป็นเพราะว่าตัวเธอรู้สึกประหม่าและกังวลมาก เพราะฝ่ายตรงข้ามคือจิ่งเป่ยเฉิน
“อย่างน้อยนั่นก็เป็นเพราะว่าฉันให้กำเนิดได้ โอวหยางลี่กับคุณนายแต่งงานกันมาตั้งห้าปี มีลูกชายสักคนบ้างหรือยัง ลูกสาวล่ะ?” อันโหรวมองเธอด้วยสายตาที่เย้ยหยัน ก่อนจะทำท่าเบิกตากว้างประหลาดใจและพูดว่า “อุ๊ย ลืมไป ประธานโอวหยางดูเหมือนจะไม่ได้สนใจคุณแล้วนี่ ไม่นานมานี้รู้สึกจะมีคนถูกคุณนายทุบตีจนซี่โครงหักด้วย คุณชายโอวหยางจะรู้ไหมนะว่าคุณนายโอวหยางโหดร้ายขนาดนี้?”
ทันทีที่เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่รีบเดินมาจากด้านหลัง พวกเขาทั้งสองคนเดินมาด้วยกันเมื่อตอนนั้น ตอนนี้เหลียวเว่ย
