ปที่หน้าอกเบา ๆ และคิดว่าคงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอก บางทีพวกเขาอาจจะเล่นกันอยู่ในห้อง ไม่ก็ด้านนอกตรงชุมชนเล็ก ๆ
ถึงแม้จะปลอบใจตัวเองไม่หยุด แต่ในใจของเธอที่ไม่ได้ยินใครรับโทรศัพท์ก็เริ่มที่จะเป็นห่วงมากขึ้น เธอเดินไปมาด้วยท่าทีกระวนกระวาย ในที่สุดโทรศัพท์ก็ถูกรับ หัวใจที่กระวนกระวายของเธอแทบจะเต้นออกมา
“หยางหยาง!” เธอรู้สึกตื่นเต้นจนเกินไป จึงไม่ทันได้สังเกตถึงระดับเสียงที่ตัวเองเพิ่มขึ้นมาแต่อย่างใด
จิ่งเป่ยเฉินที่กำลังแกว่งไม้กอล์ฟไปมาได้ยินเสียงของเธอ ก่อนจะพูดกับลีออนสักครู่ แล้วก็เดินมาหาเธอ นี่มันหรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน? เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ในจุดนี้ ตัวของเขาก็เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเริ่มตึงเครียดมากขึ้น
ถึงแม้ว่าจะไม่เคยเห็นเขามาก่อนก็ตาม แต่เบื้องหน้าของเขาก็คืออันโหรว ส่วนหยางหยางคนนี้ก็ต้องเป็นลูกชายของเขาแน่ ๆ ย่อมไม่อยากให้เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดแต่อย่างใด
อันโหรวที่กำลังพูดกับหยางหยางอยู่ เธอไม่ทันรู้สึกตัวว่าจิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาใกล้ เมื่อได้ยินว่าเขาไม่เป็นอะไร หัวใจเธอก็พลอยโล่งอกไปด้วย
“แม่จ๋า พวกเรากับลุงถังมาซื้อข้าวของกันที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เดี๋ยวคืนนี้ก็น่าจะกลับเร็วหน่อย คุณลุงถังได้เตรียมเค้กวันเกิดให้แม่ด้วยนะ!” เสียงของหยางหยางแฝงไปด้วยความสุข ปกติแล้วหยางหยางนั้นมักมีท่าทางที่ดูเย็นชา ดูท่าเขาคงคิดภาพว่าตัวเธอกับถังซั่วอยู่ด้วยก
