็นไรก็ดีแล้ว” เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะสันนิษฐานว่าเพื่อนของเธอคงไปอยู่กับพวกเขาแน่ ๆ
เพราะถ้ามีปัญหาอะไรละก็ พวกเขาจะรีบกลับไปทันที ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว แบบนี้เธอก็ยังอยู่กับเขาได้ และยังคงทำตามแผนเดิมต่อไป
เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อพักผ่อนอยู่ข้าง ๆ เธอก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งอย่างสบาย แม้ว่าหยางหยางกับหน่วนหน่วนจะไม่เป็นอะไร แต่ในใจของเธอกลับกังวลเป็นอย่างมาก
รูปพวกนั้น! ให้ตายสิเด็ก ๆ อย่าได้เอาไปให้ถังซั่วดูเชียวนะ!
ถึงแม้ว่าดูแล้วจะไม่เข้าใจ แต่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอเหมือนกำลังติดอยู่ในเรือสองแคม！
ที่เห็นได้ชัดว่าเธอเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้
การแสดงออกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอันโหรวอยู่ในสายตาของจิ่งเป่ยเฉิน เห็นได้ชัดว่าใบหน้าซีดเซียวเหลือง แต่ตัวเขากลับมองเห็นเป็นอันโหรว หัวใจรู้สึกสับสนเล็กน้อย ก่อนจะชำเลืองมองเธออีกครั้ง จ้องมองยังไงก็ยังดูน่ารักเหมือนวันวาน
เขานั่งต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงอดไม่ได้แน่ที่จะกระโจนเข้าไปหาตัวเธอ
อันโหรวรู้สึกโล่งใจเมื่อเธอรู้สึกถึงร่างที่เพิ่งเดินออกไป เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก โชคดีที่เป็นถังซั่วไม่ใช่จิ่งเป่ยเฉิน แต่ถังซั่วหากมองดูแล้วก็ย่อมดีกว่าจิ่งเป่ยเฉินมากนัก เมื่อเธอคิดแบบนี้ หัวใจของเธอก็พลอยรู้สึกโล่งใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
เธอนั่งปลอบใจตัวเองอย่างต่อเนื่อง เมื่อถึงเวลาที่จิ่งเป่ยเฉินเรียกเธอให้ออกมา หัวใจของเธอก็เ
