บเผยรอยยิ้มที่ไม่อาจล่วงรู้ได้ บิ๊กบอสคนนี้เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีขึ้นมาก
เขาดูเหมือนจะมั่นใจว่าตัวเธอคืออันโหรว เขาไปได้ข้อสรุปพวกนี้มาจากที่ไหนกันแน่ สงสัยเธอต้องกลับบ้านไปตรวจสอบดูตัวเองเสียหน่อยแล้วว่ามีจุดไหนที่พลาดไปหรือเปล่า
เมื่อทั้งสองคนเดินเข้าไปในลิฟต์ เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าลีออนยังอยู่ที่นี่ แต่พวกเขากลับไม่คิดจะรอเขาแต่อย่างใด
“ประธานจิ่ง ดูเหมือนคุณจะลืมใครหรือเปล่าคะ?” เธอเอ่ยเตือนเขาอย่างอ่อนโยน และลีออนเองก็น่าจะเห็นพวกเขาที่เดินออกมาโดยไม่รอเขา กลัวว่าเขาจะคิดว่าทำไมถึงไม่รอให้เขามากับพวกเขาด้วย
“แค่ไม่ได้ลืมคุณก็เพียงพอแล้ว จะเป็นห่วงคนอื่นเขาทำไมกัน” จิ่งเป่ยเฉินตอบไปอย่างไม่สนใจ
ถ้าเขาจะฉลองวันเกิดให้เธอ จะให้คนอื่นเข้ามาดูทำไม?
ลิฟต์ไม่ได้มุ่งตรงไปยังชั้นอาหาร แต่กลับเปิดออกมาสู่ด้านนอก เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบเห็นผู้คนที่อยู่ด้านนอก
เพียงแต่ว่าช่วงเวลานั้นเอง เอวของเธอก็ถูกมือใหญ่ ๆ โอบกอดเธอไว้ใกล้กับร่างกายของเขา ท่วงท่าที่มีเหมือนกับปกป้องและแสดงความเป็นเจ้าของอยู่ในที
ต่อให้ฝั่งตรงข้ามจะเป็นโอวหยางลี่และเหลียวเว่ยก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะเกลียดเขามากแค่ไหน แต่เธอก็ยังคงสามารถซุกซ่อนอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ได้
โอวหยางลี่ยืนอยู่ข้าง ๆ ประตูลิฟต์ที่เปิดอยู่ ทั้งสองคนไม่ได้แสดงท่าทีที่สนิทสนมกันขนาดนั้น ตอนแรกที่เห็นพวกเขา เหลียวเว่ยก็รีบให้โอวหยางลี่แสดงบทบ
