……
อันโหรวขับรถไปที่บริษัท เมื่อเดินไปที่ในล็อบบี้กลับรู้สึกเหมือนโดนหลอก นอกจากพนักงานต้อนรับก็ไม่เห็นแม้แต่เงาใครสักคน ไม่ยอมบอกว่ามีแค่เธอต้องมาทำงานล่วงเวลา
ทันทีที่ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน เธอก็ตรงไปห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉิน เคาะประตูห้องสองครั้งก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำมาจากด้านใน “เข้ามา”
เธอรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นเร็วผิดปกติ เพราะภาพวาดเมื่อเช้าแท้ ๆ ถ้าหน่วนหน่วนไม่พูดเธอก็ไม่คิดว่าสัตว์ประหลาดนั่นจะเป็นจิ่งเป่ยเฉิน แถมยังจูงมือหน่วนหน่วนอีก
ไม่ได้ แม้ว่าจะเป็นของขวัญวันเกิดเธอ แต่เมื่อพิจารณาความปลอดภัยในอนาคต เธอจะต้องทิ้งมันไป
หลังจากที่ปรับอารมณ์ได้ เธอก็ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน จิ่งเป่ยเฉินนั่งงีบหลับอยู่บนเก้าอี้ ไม่ได้ทำงานเลย เพราะได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาเขาจึงลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นแววตาคู่นั้นจ้องมองมาเหมือนหยางหยาง เธอก็แทบจะหยุดอยู่ตรงนั้น มันเกินไปแล้ว เขาต้องการอะไรกันแน่！
ในที่สุดเธอก็เดินไปหยุดตรงหน้าเขา ก่อนจะถามด้วยความเคารพว่า “ประธานจิ่งต้องการให้ฉันทำอะไรคะ?”
