ายวาดลุงถังลงไปก่อน หนูเลยวาดคุณลุงจิ่งเข้าไปด้วย เหมือนไหมคะแม่?” นิ้วน่ารัก ๆ ของหน่วนหน่วนชี้ไปที่รูป จิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้าเฝ้ารอคำตอบจากเธอ
“เหมือนจ้ะเหมือน!” บนใบหน้าจมูกและดวงตาทั้งสองที่เหมือน ปากและใบหูดูไม่รู้เลยว่าเป็นจิ่งเป่ยเฉิน แต่ดูแล้วเหมือนสัตว์ประหลาดมากกว่า
แต่ว่าหยางหยางวาดดีกว่านะ อย่างน้อยวันนั้นที่ถังซั่วใส่ต่างหูและสวมเสื้อสีฟ้าก็ทำให้ดูออกว่าเป็นถังซั่ว
รูปภาพนี้เธอทิ้งมันไปได้ไหม? มันดูเละเทะไปหมด！
ไม่อยากจะคิดหากมีใครคนใดคนหนึ่งเห็น เธอได้ตายอย่างอนาถแน่！
“หยางหยาง หน่วนหน่วน วันนี้แม่จ๋าต้องไปทำงาน ตอนเย็นจะรีบกลับมาอยู่กับลูก ๆ ดีไหมคะ?”
เธอถามด้วยรอยยิ้มพร้อมกับพับภาพไว้ในมือ
“แม่จ๋าต้องไปทำงานเหรอ?” หยางหยางดูเย็นชาและไม่มีความสุข
เขาได้นัดลุงถังซั่วมาฉลองวันเกิดแม่จ๋า ไม่คิดว่าแม่ต้องไปทำงาน หัวหน้าดูแย่จริง ๆ ขโมยเวลาพักผ่อนของแม่จ๋าไป ทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันเกิดของแม่จ๋าแท้ ๆ
“แม่จ๋าจะกลับมาให้เร็วที่สุดนะคะ อยู่บ้านดูแลน้องดี ๆ นะ!” เธอลุกขึ้นออกจากเตียง “แม่จ๋าไปทำงานสายแล้ว”
“พี่ชาย แม่จ๋าจะไม่อยู่บ้านกับพวกเราเหรอ?” หน่วนหน่วนเพิ่งรู้สึกตัวว่าแม่จ๋าจะไม่อยู่กับพวกเขา
“แม่จ๋าจะกลับมาตอนเย็นนะคะ” หยางหยางดึงหน่วนหน่วนออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เด็กผู้ชายห้ามดูแม่จ๋าเปลี่ยนเสื้อผ้า
